O café na trincheira

Just another WordPress weblog
RSSRSS Contacta Subscríbete por e-mail!

Sobre este blog

  • O autor
  • A liña editorial

Seccións

  • Cultura
  • Política
  • Uncategorized

Arquivo

  • Febreiro 2010
  • Xaneiro 2010
  • Decembro 2009
  • Novembro 2009
  • Outubro 2009
  • Setembro 2009
  • Agosto 2009
  • Xullo 2009
  • Xuño 2009
  • Maio 2009
  • Abril 2009
  • Marzo 2009
  • Febreiro 2009
  • Xaneiro 2009
  • Decembro 2008
  • Novembro 2008

Blogroll

  • Blogroll

    • Alicerces
    • Alter economía
    • Arume dos piñeiros
    • As túas balas
    • as uvas na solaina
    • Bretemas
    • Cafradas Financieras
    • Calidonia
    • De paso
    • Dissent
    • Feijóo mente
    • Fundació Rafael Campalans
    • Infraestructuras de Galicia
    • Krugman Blog
    • landoas
    • O funanbulista coxo
    • Peter Singer
    • Peter Singer
    • Si home si
    • The Nation
    • Tom Paine
    • Vicenç Navarro
    • Vigoblog
    • Xavier Carro
  • 08 Feb 2010

    Gracias a Calidonia

    Gracias  a  Calidonia  polo  seu comentario  e  crítica  ao  post  anterior. A  súa  desconfianza  en  relación  á  enquisa  da  Voz  está  xustificada  pola  baixa  calidade  do  traballo  de  Sondaxe  e  polas fundadas  presuncións  acerca  do  modo  en  que  traballa  á  carta.

      A  súa  inferencia  de  que  Alfonso  Rueda  -sen  dúbida  o  factotum  na  trastenda  do  PP-  quere  ter  “mobilizados  aos  seus  e  confiados  aos  adversarios”  é  coherente  coa  súa lectura  dos  datos  da  enquisa.

       Sendo  isto  así,  manteño  no  entanto  a  liña  de  argumentación  dese  post  aínda  co  razonamento  máis  debilitado  polos  seus  comentarios. 

        Dende  logo,  concordo  tamén  con  Arume   en  que  os  dous  presuntos  candidatos  de  PSdeG  e  BNG  non  son  competitivos  en  absoluto   con  Feijóo.

     Tampouco  o  son  os  dous  partidos,  escasamente  competitivos  coa  tan  enraízada  extensión  do  PP. Terían  que  facer  reformas  en  profundidade  pero  non  está  previsto..

      Dito  todo  iso,  e  sen  máis  fundamento  que  a  miña  capacidade  para  mollar  o  dedo  e  intentar  decidir  a  dirección  do  vento,  sospeito  que  aínda  que  a  crise  favorece  o  reforzamento  dos  conservadores  o  PP  non  pode  sentirse  seguro.

      Se  fose  posible  mobilizar  aos  electores  distantes  do  PP  parece  probable  que  este  perdese  as  eleccións  dada  a  tendencia  de  fondo..

    14 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 07 Feb 2010

    O PP na corda frouxa

      O  “novo  PP”  de  Feijóo  non  calla. A  nova  dereita,  de  estilo neocon,  que  recluta  e exhibe  certo  pijerío  urbano  -as  Porro  e  os  Negreira-  non  consegue  remontar  nas  enquisas. Iso  a  pesar  do  furado  aberto  no  PSOE  estatal,  por  onde  se  escapan  os  votos  a  chorro.

      A  enquisa  aparecida  na  Voz  http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2010/02/07/0003_8278592.htm 

      confirma  que  o  último  ano  non  foi  bo  nin  para  Feijóo  nin  para  o  seu  partido  en  Galicia.

      A  polarización  que  el  mesmo alentou  tornouse  na  súa  contra. A  arrogancia  non  vende.

     Forma  parte  do  activo de  BNG-PSdeG  que,  a  pesares  dos  seus  erros  e  inmobilismo,  non  deron  a  nota  e  souberon  tocar  cada  un  a súa  parte  da  melodía. Ata  o  momento  non  se  desmarcaron  o  un  do  outro  con  ese  tipo  de  acusacións  sectarias  que  desaniman  aos  seus  votantes. Iso  hai  que terllo en  conta.

      Gracias  a  ese  rumbo  fixo  que  souberon  manter, e  ao  desnorte  dun PP  soberbio  que  pensaba  que  podía  volver  ás prácticas  de  antano  e  que  deixou  atrás  o  centrismo  para  darlle  eco  ás  propostas  políticas  de  GB,  dos  sectores máis  reaccionarios  da  igrexa,  dos  empresarios  máis  estúpidos  e  do  electorado  urbano  máis  nesgado,  a  situación  anticipa  a  posibilidade  da  perda  das  próximas  eleccións  autonómicas. 

      Esa  unidade  de  fondo  entre  BNG  e  PSdeG  facilitou,por  outra  parte,  remontar  a  tremenda  atmosfera  que  hai  un  ano  se  impoñía  na  percepción  pública  aceca  do  galego,  ata  o  punto  de provocar  un  efecto  bumerán  sobre  o  goberno  e  de  xerar  un debate  moi  extendido  acerca  do  idioma  que,  en  conxunto,  está  sendo moi  positivo  e  está  permitindo  o  nacemento  de  novos  frames  sobre  o  particular.

      Non  pode  desdebuxarse  o  papel,  tampouco,  da  propia  espontaneidade  social,  dun  mapa  de  medios máis  plural,  dunha  sociedade,  que  se  sente  máis  “empoderada”  ( usemos  este  palabro  infame )  e  con  maior  distancia  e  autonomía  en relación  ao  PP,  pero  tamén  ás  outras  fórmulas  políticas. A  galega,  como  outras  sociedades  modernas,  ten  un  alto  índice  de  labilidade  que  lle  permite  modular  con  certa rapidez  as  súas  demandas  a  través  das  fluctuacións  electorais.

       Esa  pluralidade  e  a  capilaridade  da  información  -no  que  xa  ningún  medio  pode  en  exclusiva  condicionar  a  opinión-  e  unha  maior  autonomía  da  opinión  publicada  fixo  posible  sitúar  ao  goberno  de   Feijóo  como ineficiente  e  unha  “cuadrilla  de  afeccionados”.

      Permiteu  tamén  entender  que  Feijóo  se  ben  non  é  parvo,  tampouco  é  especialmente  brillante  -á  vista  está  a  magnitude  dos  seus  erros-  e  que  gozou  dunha  Baraka  que  está  perdendo  moi  aceleradamente.

       Está  claro  que  o  desgaste de  Zapatero  vai  a  ser  tremendo  pero  a  enquisa  da  Voz  tal  vez  suxire  que  Galicia  pode  establecer  unha  onda  non  coincidente  co  ciclo  estatal.

     Se  o  PP  gaña  en  Madrid, Feijóo  teno  moito máis  fácil,  pero  non  sería  imposible  que  perdese  aquí.

     Por  iso é  tan  importante  que  o  PSdeG  non  se  suicide  co  asunto  das  Caixas,  e  pase  esa  páxina  o  máis  rápido posible,  establecendo  unha  negociación  que  non  acabe  coa  súa  absorción  por  CajaMadrid  ou  quen  sexa.    

      Darlle  a  Feijóo  o  prestixio  da  galeguidade  foi  un  erro,  que  o  centra  e  converte  no  arbitro. O  dano  xa  está  feito,  pero  polomenos,  que  non teña  efectos moi  prolongados.

      O  BNG  está  tendo  moi  sorte  nos  últimos  meses  -a  realpolitik  coa  Voz  e  etc,  funciona-  pero  non  debería  esquecer  que  o  sectarismo  non  compensa  nin  tan  siquera  electoralmente. A  xente  xa  está  de  volta  de  certos  infantilismos.

    21 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 06 Feb 2010

    Ata o momento..

    Ata  o  momento  o  asunto  das  Caixas  non  constaba  entre  os  temas  de  conversación  usuais. Podía  observarse  unha  grande  frialdade  social,  derivada  dunha  grande  diversidade  de  factores.

      O  primeiro,  que  ningunha  das  dúas  caixas  fixeron méritos  no  pasado  para  ter  o  apoio  popular. As  políticas  de  Gayoso  e  Méndez  e  as  súas  sinerxias  cos  gobernos  pasados  tiveron  beneficiarios  ben  contados  e  apenas  repercusións  positivas  para  a  economia  ou  a  sociedade  de  Galicia. 

    Se  un  considera  o  seu  papel  na  papeleira  de  Pontevedra, pasando  polas  autopistas  ou  unha  obra  social  de  puro  lucimento..  ou   vai  aos  asuntos  de  fondo:  á  ortodoxia  da  CECA  de  CG  ou  detense  na  cuestionable  política  de  créditos  e  investimentos  de  Caixanova  -non  tan  colaboradora  do  sector industrial,  como  afirman  os  seus  valedores-  hai  moi  pouco  nese  pasado  que  xulgar  positivamente.

      O  segundo  factor  é  que,  metidos  nunha  crise  con grande  desprestixio  do  sistema  financeiro  no  seu  conxunto,  poucos  ven  con  agrado  que  o  estado  axude  con  recursos  -os  do  FROB  neste  caso- ao  saneamento  de  entidades  que,  tan  rápido  como  podan,  volverán  polos  seus  foros  (  se  alguén  non  llo  impide) . 

      O  terceiro  é  a  confusión. Poucos  teñen  unha  idea  clara  do  que  se  xoga  no  que  poderiamos  chamar  a  xeopolítica  interna  do  estado  español  -a  idea  que  intentei  repetir  de  que  Galicia  sen  caixas  estará  máis  cerca  de  ser  a  praia  de  Madrid  que  algúns  buscan-  ou  do  que  se  xoga  no  aspecto  económico.

       A  medida,  para ser  máis  específico  en  que  as  Caixas  poden  contribuír, coma  nunca  o  fixeron  antes,  a  desenvolver  un  tecido  propio  -a  Lei  de  Caixas  é  boa, precisamente  porque,  por primeira  vez,  os  seus  equipos  directivos  terán  que  responder  do  que fan-  dentro  de  estratexias  precisas  para  o  desenvolvemento.

      Esa  confusión  é  maior  porque  non  só  Pachi  Vázquez  ou Pepe  Blanco -o  PSdeG,  o  PSOE  ou  quen  sexa-  e  por  suposto  Caballero  xogaron  a  lanzar  fume. Tamén  Quintana,  Beiras,  ou,  para  o  caso,   Barreiro  Rivas  lanzaron  a  idea  de  que tras  a  fusión  viría  a  absorción  por  CajaMadrid. Pero  non  se  ve  por  qué  algo  que  Feijóo  podía  facer  sen mover  un  dedo,  teno  que  organizar  de  maneira  tan  rocambolesca. Os  que  razonan  así  parecen deixarse  levar  por  prexuízos  de  non  aparente  racionalidade.

      En  todo  caso, nin  o  PSdeG  nin  esas  outras  persoas  aclararon  cal  é  a  súa  postura  de  fondo: qué  escenario  viable  apoiarían. Nese  silencio  é  onde  se  nota  unha  certa  venalidade.

      Agora  as  cartas  están  botadas. E  do  modo  en  que  parecía  seguro  que  o  estarían. O  asunto  ten  dúas  saídas, as  que  se  comentan  no  post  anterior.

     O  que  cambiou  nesta  semana  é  que  xa  estamos  metidos  no  medio  do  fregado,  cun  PSdeG  ao  que  lle  choverán  -con  razón-  as  acusacións  de  sucursalismo e  coa  fronte  antirecurso  -a  nova  aldraxe  como  lle  chaman-  posto  en  marcha.

      Agora  virá  o  momento  das  mobilizacións  sociais  e  da  extensión  do  debate  público  acerca  do  asunto. En  ningunha  cafetería  ou  fogar  se  quedarán  sen  facer  algún  escolio  ou  comentario. Levarán  as  de  gañar  no terreo  da  opinión  os  partidarios  da  fusión, porque  é  o  que  parece  máis  de  sentido común  e  porque  é  o  que  conta  con  máis  fogo  do  seu  lado.

      Era  un  escenario  que  non  debería  ter  existido,  porque  del  pode  saír  mal  Galicia  -a  súa  capacidade  económica-  ou,  en  todo  caso,  o  PSdeG  e  con  el  a  alternativa. Feijóo  sairá,  pase  o  que  pase, victorioso  dunha  batalla  que  lle  puxeron  nas  mans  non  se  sabe  que tan  intelixentes  estrategos.

      Aínda  están,  con todo,  a  tempo  de  rectificar  aqueles  que deciden  no  goberno:  establecendo  un  marco  de  negociación  sobre  o  recurso  que lle dea  luz  verde  á  fusión.O  contrario  sería  a  debacle.

    6 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 05 Feb 2010

    Pepe Blanco decide

    Neste momento o futuro das dúas caixas galegas está nas mans de Pepe Blanco. O recurso de inconstitucionalidade que o Goberno central decidiu presentar contra a Lei de Caixas aprobada o pasado decembro admite dous recorridos, o que fai que existan dúas escolas de opinión acerca do desenlace do asunto. A primeira corrente sostén que se trata, simplemente, dun instrumento en mans do Goberno central que este vai a usar para intentar modificar aqueles aspectos da lei que conveñen máis aos intereses do PSOE. Segundo este criterio a fusión tería finalmente luz verde, unha vez ese partido vexa satisfeitas as súas demandas por Feijóo.

    A segunda corrente constata un dato: non sabemos cal é a folla de ruta nin do PSdeG nin do propio Pepe Blanco no que respecta á fusión. Esa indeterminación suxire que é posible que a intención última sexa frustrar a fusión. Agora ben, de ser así ¿por qué? ¿cal é o interese de impedila sabendo que iso significaría a absorción das dúas caixas? Son preguntas de non fácil resposta, salvo que exista unha operación en marcha de contornos hoxe invisibles.

    Ao fin e ao cabo, esa perda das caixas galegas tería efectos atroces para o PSdeG. Previsiblemente implicaría unha perda de peso electoral, o descrédito entre a opinión máis informada e un inmenso regalo a Feijóo que se validaría como o auténtico defensor da galeguidade financeira. A credibilidade que tivo Fraga lle sería posta en bandexa de modo gratuíto pola cegueira de Blanco. De resultas, o PSdeG volvería ao seu propio pasado, cando Abel Caballero foi o candidato. ¿Interésalle iso no comezo dun ciclo no que pode perder non só o goberno de España, senón tamén o de Cataluña? ¿Cando, tal vez, estamos ás portas dun ciclo longo de poder do PP en toda España?

    5 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 04 Feb 2010

    Adolfo Domínguez ! Que Jeta ¡

    As  declaracións  que  onte  fixo  Adolfo  Domínguez  son  sorprendentes:   no  pasado  gardou  as  formas  e  evitou  entrar  nun  terreo  tan  político. Teño  constancia  directa  desa  prudencia  agora  abandonada.

    Non  é  só  que  o  antigo  maoísta,  militante  do  PCI,  se  enrole  agora  nas  filas  dos  que  propoñen  o  retorno  ao  capitalismo  do  século  XIX  ou  predique  a  dureza  empresarial,  ao  estilo  inclemente dun  facendeiro,  ademais,  para  non  quedarse  atrás,  chama  a  derrotar  a  Zapatero, na  presencia  de  Feijóo.

      Naturalmente,  as  reaccións  multiplicáronse  inmediatamente. As  chamadas  ao  boicot  das  súas  prendas  -eu  apúntome- non  foron  as  menos  escoitadas.

      Nos  comentarios  dos  xornais  poden  lerse  algunhas  notas  instructivas:  dende  a  que  refire  como  se  pasea  con  un  Ferrari  por  Vigo  ata  a  de Santiago  Gómez-Reino  dende  Bruselas  que  mostra,  unha  vez  máis  como ás  veces  parece  que  vivimos  nun  país  de  capitalismo  para  os  probes  e  de  socialismo  -que  pague  o  estado-   para  os  ricos ! que  jeta ¡. 

    La opinión del Sr. Domínguez es muy respetable. Pero quizás para matizar sus planteamientos debería recordar que por Resolución del IGAPE de 17 de marzo de 2005 se le concedió a su empresa una subvención de Dos Millones doscientos sesenta y siete mil novecientos veintiocho Euros. Y que por Resolución de 12 de diciembre de 2005, la Consellería de Innovación e Industria le concedió una subvención de Trescientos noventa y dos mil doscientos veintidos Euros. Es posible que en otros años, se le hayan concedido otras subvenciones y ayudas. Pero más de dos millones y medio de Euros en un solo año no está nada mal. No todo se arregla con subvenciones, pero tampoco la solución a los problemas de competitivad de las empresas se resolverán restaurando la consideración de los trabajadores como mercancías.

    16 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 04 Feb 2010

    A cultura e as pesetas

    Un  informe  do  Consello  da  Cultura  establece  que  o  sector  cultural  representa  unha  porcentaxe  do  PIB maior  que  o  naval  ou  a  industria  química http://www.anosaterra.org/nova/41150/a-cultura-xera-un-pib-maior-que-o-sector-naval.html 

       Caben,  por  outra  parte,  poucas  dúbidas  de  que  ese  peso  pode  medrar. O  incremento  do  ocio  e  do  consumo  ostensible  é  unha  cualidade  de  todas  as  sociedades  ricas  e  Galicia  o  é,  aínda  no  medio  da  crise  que  atravesamos.

      Por  outro  lado,  unha  visión  laica,  desubstancializada  da  cultura  sempre  ven  ben  nun  sitio  no que  funciona  en  exceso  como marca  distintiva  das  novas  clases  medias  con  mentalidade  de  fondo  fidalgo  ou  señoritil.

    ¡Comenta esta entrada!
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 04 Feb 2010

    Atmosfera de cambio de ciclo

      Os  incríbles  erros  do  PSOE  parecen  anunciar  un  cambio  de  ciclo. Instalase  a  sensación  de  que  o  goberno  central  andas  ás  atoutiñadas,  coma  un  boxeador  noqueado,  que  xa  non  distinguira  ao  seu  contrincante.

     A  semana  pasada  foi un  erro  enorme  de  Zapatero  acudir  a  Davos  -non  fixo  outra  cousa  que  situar  a  España  no  centro  da  tormenta  dos  mercados  financeiros-  e  non  menor  dar  á  luz,  tal  vez  como  consecuencia  desa  estadía,  as  proclamas  -tan da  liña  social-liberal  de  MAFO-  en  favor  de  retrasar  a  xubilación e  outros  recortes  do  Estado  do  Benestar.

      O  goberno  xa  non  ten  iniciativa,  nin  goza  de  credibilidade. O  único  que  o  protexe,  en  realidade,  é  a  oposición,  un  PP  que  asusta,  e  a  paz  social  que,  ata  o  momento,  lle  garantiron  os  sindicatos. Os  ministros  parecen  unha  orquestra  carente  de  coordinación. Ademais,  como  Fermín  Bouza  ten  insistido,  a política  de  comunicación  é  ou  inexistente  ou  atrabiliaria.

      Será  moi  difícil  que  nas  próximas  municipais  e  autonómicas,  e  despois  nas  xerais,  o  PSOE  obteña  bos resultados. Pero  o  problema  non  radica  só  na  perda  do  poder. O  que  sería  moi  lamentable  é  que  se  abrise  un  ciclo  longo  de  instalación  do  PP  no  poder,  favorecido  por  ese  desnorte  do  PSOE. E  iso  é  o  que  parece  poder  albiscarse  se  un  intenta  mollar  o  dedo  e  decidir  a  dirección  do  vento.

      Visto  dende  Galicia  trátase  de  malas  noticias. Porque  ese  é  o  mellor escenario  para  Feijóo. Se  a  ese  desnorte  xeral  do  PSOE  se  lle  engade  o  particular  do  PSdeG  no  asunto  caixas que  parece  que  fai  regresar  a  ese  partido  aos  tempos  en  que  era  unha  confederación  de  alcaldes  a  perspectiva  non  pode  ser  máis  complicada.

      O  BNG,  no  entanto,  será  o  principal  beneficiario  dunha  dialéctica  na  que  ninguén  o  toma  como  obxectivo  a  bater  e  no  que  pode,  se  mide  os  seus  pasos,  recuperar  espazo. Pero,  iso  sí,  sen  que  a  suma,  previsiblemente,  permita  o  regreso  á Xunta.

      O  resultado  de  todo  isto  pode  ser  unha  Galicia  en  Stand-by

    14 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 03 Feb 2010

    No caso de que Pepe Blanco..

      Se Pepe  Blanco  decide  levar  o  recurso  ás  súas  últimas  consecuencias  e  paraliza  a  fusión,  provocando  con  iso  a  desaparición  das  dúas  caixas  galegas,  irase  polo  sumidoiro  o  desgaste  que  sufriu  Feijóo  e  desaparecerá  a  posibilidade  dunha  alternativa  PSdeG-BNG.

       Supoño  que  non  é  necesario  precisar  as  inferencias  das  que  se  deriva  esta  opinión..

    6 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 03 Feb 2010

    Pepe Blanco decide

    Anxo  Guerreiro  volve  sobre  as  caixas,  dende  un  ángulo  que  comparto,  http://www.elpais.com/articulo/Galicia/alemanes/catalanes/elpepuespgal/20100203elpgal_9/Tes  pero  engade  un  emprazamento  a  Pachi  Vázquez  e  Pepe  Blanco  para  que  expliciten,  dunha  vez,  cal  é  o  seu  modelo  para  as  caixas. O  mesmo  podería  dicirse,  por  certo,  de Quintana  -que  parece  estar  cerca  das  teses  de  Gayoso-  e  Beiras, que  se  mantén  no  limbo.

    Mentres,  o  Goberno  central  avanza  imparable  na  súa  determinación  de impedir  a  fusión,  o  que,  repito,  non  ten  outra saída  que  a  absorción  das  dúas  caixas  galegas,  en  beneficio,  presumiblemente,  de  CajaMAdrid  ( CaixaGalicia ) e  de  Ibercaja ( Caixanova ).   http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Gobierno/opta/conflicto/Xunta/bloqueara/Lei/Caixas/elpepuespgal/20100203elpgal_1/Tes

      Toda  a  responsabilidade  recae  en  Pepe Blanco  -que  será  o  causante  do  fiasco-  e  en  Pachi  Vázquez,  que  como  responsable  do  PSdeG  debería  terse  oposto  activamente  a  este  recurso e  que  coa  súa  ausencia  de  criterio  deixa  facer.

    O  natural,  nestes  momentos, sería  que  o  PSdeG  fíxese  explícito  un  punto  de  vista que  puxera  límites  ao  libre  albedrío  de  Pepe  Blanco  e  o  goberno  central. Non  facelo  pode  ser  suicida  e,  dende  logo,  o  PSC  non  se  cortaría  en  facer  unha  advertencia.

      Non  cabe  dúbida,  por  outro  lado,  que  a  sensibilidade  social  está  fría  sobre  o  particular,  ben  porque  non entenda  as  implicacións  futuras  do  asunto,  tan  centrais  para  a  economía  e  a  sociedade galegas,  ben  porque  lle  parece  que  estar  contra  a  fusión  é  estar  contra Feijóo,  ben  pola  falla  de  empatía  cunhas  caixas  que  nunca,  no  pasado,  fixeron  méritos  para  que  existise..

    Así  como  a  sorte  do  idioma,  ao  menos  no  plano  simbólico  -no  real  é  outra  cousa-  cataliza  posicións  a  cuestión  das  caixas  deixa  indiferente. 

      No  entanto, a  presente  Lei  de  Caixas  ofrece,  por  primeira  vez,  a  posibilidade  de  engranar  as  caixas  e  a  economía  do  país…

    13 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 02 Feb 2010

    Suprimir as Deputacións

    En  Cataluña  o  Govern  aproba  unha  lei  para  crear  as  veguerías  e  a  área  metropolitana  de  Barcelona. http://www.lavanguardia.es/politica/noticias/20100202/53881901930/el-govern-aprueba-la-ley-para-crear-las-veguerias-y-el-area-metropolitana-de-barcelona.html

      Tamén  aquí  habería  que  proceder  a  unha  supresión  de  concellos  pola  vía  de  unilos,  á  eliminación  das  Deputacións  -que  teñen  pouco  sentido  nun  sistema  case-federal  como  é  o  autonómico-  e  ao  deseño  dun  mapa  de  comarcas  intelixente  -ata  o  momento  o  único  que  saiu  daí  foron fundacións  prescindibles-  ademais  de,  por  suposto,  definir  dun  modo  claro  o  alcance  e  funcións  das  areas  metropolitanas  do  país  ou  como  queira  que  lle  chamemos  a  ese  entes  supramunicipais  (sobre  todo  A  Coruña-Ferrol  e  Vigo-Pontevedra).

      Pero  en  Galicia  levamos  toda  a  vida  discutindo  -e  aprobando  no  Parlamento-  leis  de  ordeación,  protección  e  etc.  do  territorio  con  resultados  ridículos,  case  inexistentes…    Neste  terreo,  como  en  tantos  outros,  hai  máis  declaracións  e  fotos  bombásticas  que  realidades  contantes  e  sonantes…

    ¡Comenta esta entrada!
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
« Previous Entries

Outros blogs na trincheira

Ciudadano en el ágora

David Giménez Glück

Los derechos de los menores

Reconozcámoslo: no sabemos qué hacer con los adolescentes. Nos parecen gente extraña, incomprensible, con problemas [...]

Diario de una feminista

Violeta Tristán

ORACIÓN POR EL DERECHO AL ABORTO

Si hay que rezar, con tal de que nos dejen en paz y respeten nuestras vidas, que algo valdrán también [...]

El voto con botas

Fermín Bouza

Revival del 96: a por ZP

En el anterior post tocaba ya el tema en lo relativo a las encuestas, ahora voy a otros aspectos. Dice José Blanco [...]

La trinchera digital

Manuel Rico

Entonces, Mariano, ¿cabía o no John Felipe en España?

Resulta que John Felipe, ya en su féretro, es para la derecha un modelo de integración de los inmigrantes en España. [...]

La zona gris

Félix de Mencía

Contra la religión

¿Consultaríamos con un chamán qué deben aprender nuestros hijos en la escuela? ¿Convocaríamos a una peña del [...]

Marcos y molduras

Luis Arroyo

Datos no; relatos sí. Políticas no; valores sí

No es puramente un discurso sobre el Estado de la Unión, como se ha dicho, sino más bien cubrir la formalidad de [...]

Sin frases hechas

Ana Noguera

Desorden en el gobierno

Estamos viviendo unas últimas semanas de crítica constante y unánime al Gobierno de José Luis Rodríguez Zapatero. [...]

Taberna y otros lugares

Arturo Burton

Las tortas de Pedro Jota

“Si mi hija Cósima se viste así para una recepción, vamos, es que le doy una torta”. Palabra de Pedro [...]

O café na trincheira

Antón Baamonde

Gracias a Calidonia

Gracias  a  Calidonia  polo  seu comentario  e  crítica  ao  post  anterior. A  súa  desconfianza  en  [...]

El sedàs

Ferran Casas

CiU precipita la seva estratègia i perd la basa del finançament

Artur Mas va fer dimarts una roda de premsa important que podria marcar un abans i un després en les conseqüències [...]

Itsasertzetik

Guillermo Malaina

Denok Bilbora Egunkariaren alde!

Andoni Egañak Egunkaria auzia izan zuen hizpide igandean BECen Bertsolari Txapelketa Nagusiko finaleko agurrean, [...]

Blog publicado con Wordpress

© Todos os dereitos reservados

Cabeceira: Guillermo Varela - Deseño: Daniel Solana - Programación: Rodrigo Díez Villamuera