Ata o momento o asunto das Caixas non constaba entre os temas de conversación usuais. Podía observarse unha grande frialdade social, derivada dunha grande diversidade de factores.
O primeiro, que ningunha das dúas caixas fixeron méritos no pasado para ter o apoio popular. As políticas de Gayoso e Méndez e as súas sinerxias cos gobernos pasados tiveron beneficiarios ben contados e apenas repercusións positivas para a economia ou a sociedade de Galicia.
Se un considera o seu papel na papeleira de Pontevedra, pasando polas autopistas ou unha obra social de puro lucimento.. ou vai aos asuntos de fondo: á ortodoxia da CECA de CG ou detense na cuestionable política de créditos e investimentos de Caixanova -non tan colaboradora do sector industrial, como afirman os seus valedores- hai moi pouco nese pasado que xulgar positivamente.
O segundo factor é que, metidos nunha crise con grande desprestixio do sistema financeiro no seu conxunto, poucos ven con agrado que o estado axude con recursos -os do FROB neste caso- ao saneamento de entidades que, tan rápido como podan, volverán polos seus foros ( se alguén non llo impide) .
O terceiro é a confusión. Poucos teñen unha idea clara do que se xoga no que poderiamos chamar a xeopolítica interna do estado español -a idea que intentei repetir de que Galicia sen caixas estará máis cerca de ser a praia de Madrid que algúns buscan- ou do que se xoga no aspecto económico.
A medida, para ser máis específico en que as Caixas poden contribuír, coma nunca o fixeron antes, a desenvolver un tecido propio -a Lei de Caixas é boa, precisamente porque, por primeira vez, os seus equipos directivos terán que responder do que fan- dentro de estratexias precisas para o desenvolvemento.
Esa confusión é maior porque non só Pachi Vázquez ou Pepe Blanco -o PSdeG, o PSOE ou quen sexa- e por suposto Caballero xogaron a lanzar fume. Tamén Quintana, Beiras, ou, para o caso, Barreiro Rivas lanzaron a idea de que tras a fusión viría a absorción por CajaMadrid. Pero non se ve por qué algo que Feijóo podía facer sen mover un dedo, teno que organizar de maneira tan rocambolesca. Os que razonan así parecen deixarse levar por prexuízos de non aparente racionalidade.
En todo caso, nin o PSdeG nin esas outras persoas aclararon cal é a súa postura de fondo: qué escenario viable apoiarían. Nese silencio é onde se nota unha certa venalidade.
Agora as cartas están botadas. E do modo en que parecía seguro que o estarían. O asunto ten dúas saídas, as que se comentan no post anterior.
O que cambiou nesta semana é que xa estamos metidos no medio do fregado, cun PSdeG ao que lle choverán -con razón- as acusacións de sucursalismo e coa fronte antirecurso -a nova aldraxe como lle chaman- posto en marcha.
Agora virá o momento das mobilizacións sociais e da extensión do debate público acerca do asunto. En ningunha cafetería ou fogar se quedarán sen facer algún escolio ou comentario. Levarán as de gañar no terreo da opinión os partidarios da fusión, porque é o que parece máis de sentido común e porque é o que conta con máis fogo do seu lado.
Era un escenario que non debería ter existido, porque del pode saír mal Galicia -a súa capacidade económica- ou, en todo caso, o PSdeG e con el a alternativa. Feijóo sairá, pase o que pase, victorioso dunha batalla que lle puxeron nas mans non se sabe que tan intelixentes estrategos.
Aínda están, con todo, a tempo de rectificar aqueles que deciden no goberno: establecendo un marco de negociación sobre o recurso que lle dea luz verde á fusión.O contrario sería a debacle.
Subscríbete por e-mail!
