Subscríbete por e-mail!Mentres Núñez Feijóo pregunta “se alguén non ve presión na fotocopia que se publica na prensa catalana” La Voz de Galicia enuncia o punto de vista da dereita local -e non só da dereita- http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2009/11/26/0003_8131792.htm “o modelo catalán condiciona o futuro da cohesión autonómica.
O que se busca é o descrédito do Estatut sobre a base do modelo de financiamento. No fondo, xógase coa idea que opera no subconsciente colectivo de que Galicia é unha sociedade subsidiada, por tanto con medo a perder a subvención. Esa é a grande liña argumental de Feijóo e de todos os que se opoñen ao cambio que representa a nova xeración de estatutos.
”Virgencita que me quede como estoy”, exclámase dende ese temor. Ese é o chan sobre o que argumentar o interese de Galicia en apoiar a visión centralista de España. Sendo probes, debemos opoñernos ao egoísmo catalán, como o fan estremeños e casteláns.. É un discurso que ten forza, e que se apoia nalgúns datos certos e tamén nalgunhas falacias. Desmontalo non é fácil.
Na oposición cálase, por iso. Cálase, ademais, porque o PSdeG non se atreve a ser federalista e porque o BNG pensa que a autodeterminación mola máis. Non hai ambición, nin realismo. Todo se resolve en escaparse pola tanxente. Non habendo ideas claras sobre Galicia ¿como ía habelas sobre a súa inserción en España ?.
Unha suxestión/pregunta:
Podería o FEDERALISMO ser un posible punto de encontro entre BNG e PSOE na actualidade en Galicia? Tendo en conta que o federalismo é algo que ningún dos dous abandeira explicitamente nos seus programas actualmente, ao mellor era algo en torno ao cal se podían ir aproximando, co horizonte de ir creando unha certa cultura política que ambos poidan compartir.
Os dous terían que redefinirse en certa maneira, pero se cadra era algo ao que ambos podían aspirar sen ter que renunciar aos seus idearios respectivos.
As poucas ganas que teñen de federalizar España nótase na sempre pendente reforma do Senado. Poderían comezar a dilatala Constitución por aí. Tal vez os catalán non queren esperar máis, ¿esperar eternamente?, e queren resolvelo problema cos seus medios.
Pero, o Estatut vai…
… ¿en direción de federalizar España? .¿Pode unha das nacións proporse ela soliña a federalización do Estado?. ¿Onde hai que falar e resolvela federalización do Estado, en Barcelona ou en Madrid?.
… ou ¿en dirección de afirmala soberanía de Cataluña sobre si mesma?.
O Estaturt ¿ten carga federalista ou soberanista?. Ten importancia distinguilo.
Se é o primeiro, e con independencia de que o proceso sexa tormentoso, o monto de resistencias será menor. E se non se consigue a primeira, haberá máis ocasións.
Se fose o segundo, creo chocaría frontalmente coa Constitución, que pon a soberanía no povo español, indiviso, e na súa representación: as Cortes Xerais, e explicitamente afirma a integridade do territorio do Estado, pondo como garante ás FFAA, sen distinguir -que eu saiba- entre enemigo exterior ou interior.
É certo que o comportamento catalán está sendo digno. O que a min me preocupa é o comportamento dos outros. Por experiencia, preocúpame.
Xa foxeron bastante chapuza e confusión na transición. Non insistan nela, ou acaba mal.
Manolo Puga.
Supoño eu que o BNG podería -podería- dar un paso hacia a federalización sen por iso renunciar ó obxectivo de autodeterminación que, por certo, non prexulga nin anticipa se manterse unidos ou separarse, decisión esta que -de ser posible, hoxe non é- non lle correspondería ó BNG senón ó corpo electoral. E como pretender forzala autodeterminación sería un erro para o nacionalismo galego, podería moi ben conformarse coa federalización e, en ambiente máis relaxado, seguir facendo o seu traballo. Pero eu non sei se daría ese paso ou non, que o bloque pode ser bastante raro….
Pero, o PSOE…O actual PSOE en Galicia… nin tan siquer se atrevería a plantexalo, pq sabe que colle o sarampión. E creo que doctrinalmente.nada lle impediría facelo (ver o exemplo PSC), pero cada un ten a súa historia… E leva avanzado desde os tempos do ínclito Paco Vázquez. Pero, aínda…aínda…
¡Jesús!. ¡O PSdG federalista!. ¡Qué susto!.
Si. Creo que o federalismo podería ser o terreo posible de encontro entre o PSdeG e o BNG. Esa sería a idea. Creo que a Galicia lle interesa que os dous teñan puntos de encontro nas súas respectivas culturas políticas..
O Estatut é federalista. Foi elaborado baixo a iniciativa de Pasqual Maragall e a el mesmo oínlle -honrome coa súa amistade- defendelo en diversas ocasións nesa perspectiva. O modelo de financiamento está tomado do federalismo alemán, os elementos simbólicos -recoñecemento do termo nación-, o papel da xustiza, co TS como instancia final de casación, etc. van todos nesa dirección.
A Carles Vives Pi y Sunyer, o xurista ao que en boa media se lle atribúe o prolixo da súa redacción escoiteino defender esa estratexia como modo de protexerse ante posibles intentos de reinterpretación constitucional nun sentido recentralizador.
Agora ben, os textos legais son textos legais e a realidade pode quedarse máis curta -Galicia tal vez sexa o caso, non está claro- ou ir máis alá. Se aumenta a chamada desafecció catalá entrarán noutro nivel de reivindicación, que non sei se sería bo para Galicia..
Volvamos ao principio se o PSdeG non avanza cara unha visión federalista -non só os militantes tamén os seus votantes- entón non haberá nada que facer. Tamén sería bo o retorno do PP a un certo galeguismo, Para que unha sociedade vaia nunha direccion, creo eu, ten que haber certos consensos implícitos.
¿Alguén se acorda de Aznar ? Na súa segunda lexislatura Cataluña rebotouse e tamén en Euskado houbo efecto rebote.
¿Que pasou en Galicia ?. Nada.
Se o PP gaña as eleccións en España e volve polo camiño de Aznar -unha lexislación para recentralizar- ¿que imos a ver en Galicia?. Volveremos a comprobar como certas retóricas se desinflan, como alguns valentes deciden que na casa éstase mellor e, para dicilo cos clásicos casteláns, “Fuese, y no hubo nada..”
E se non ao tempo…
Malamente se pode pedir a federalización e moito menos a autodeterminación.Ningún dos tres grupos parlamentarios ten siquera en mente tamaña osadía.Non é casualidade nin que coincidan os tres, e que ningún ten na testa máis que controlar o aparato político de Galiza.
Por diversas razóns, o PP triunfa a pesares de ser un partido cuasi confluente có franquismo.
O PSOE ten a sensibilidade e seguidismo que lle dá Madrid, e así o transmite a sociedade.
O BNG está ensimismado en sí mesmo, ademáis de ter un nacionalismo acomplexado.
Os tres teñen un cordón umbilical que os une ao seu propio grupo político,
Os tres teñen en común non ter o máis minimo proxecto de futuro para o País, e parece que queren seguir a estar do mesmo xeito.
A deducción é evidente, con partidos enclaustrados en sí mesmos, obteñen unha sociedade mimética do seu comportamento.É aquí onde está o máis complexo, a sociedade non ten nin Seny nin Albertzalismo, o cal impide calquer intento de Federalismo ou de Autodeterminación.
Mesmo somos unha sociedade amalgamada, ó meu entender, do diferido en Madrid, Catalunya ou Euskadi.
En Galiza é evidente que para conquerir tanto federalismo como autodeterminación primeiro hai que facer pedagoxia sobre a causa, e esta debe partir tanto de nacionalistas como de socialistas xa que están condeados a entenderse se queren un Estatut que defina o noso futuro con meridiana claridade.
Non vexo que haxa que facer tanta pedagoxía para o federalismo nun país no que se fala de Obama día si e outro tamén. Habería que ver se se opta por un modelo de federalismo simétrico ou asimétrico e ver qué papel pintan nisto as nacións do estado e outras comunidades.
Non vexo mal o principio dispositivo que consagrou a constitución do 78 se o proxectásemos á reformulación do estado -ainda que non nos enganemos, os partidos están detrás e nas comunidades que non son as históricas á final decidirían os partidos estatais se íamos a un modelo simétrico ou asimétrico-.
De todos xeitos, a min me importa estar a pe de rúa e ver se hai seriedade e competencia para exercitar as competencias que se reclaman. Porque o outro, deseñar modelos de estado sen saber o que che interesa de verdade a nível competencial e como dirixilo e como xestionalo, é construir castelos no ar -e arriscar que caian-.
E eu non sei se me fío moito da nosa clase política. Da súa potencialidade si, desde logo -e da do país-. Pero a ver que sae de aí.
A clase política galega é altamente mellorable, e teño a intuición -talvez desatinada- de que algo terá que ver un inadecuado sentido ou manexo da cuestión autogoberno; uns non parecen encontrarlle o xeito, outros o sentido. ‘Sociedade civil’ é un concepto que me escapa: nunca entendo o que hai que ser colectivamente para selo, nin individualmente para formar parte dela? O que si que temos no país é un segmento de interesante de opinadores que a miúdo abren espazos de debate; pouco poder se exercerá desde aquí, pero tanta idea nalgún lado dará.
Neste ámbito de analistas e opinadores a cuestión autogoberno propicia bastante disquisición que adoita ser áxil. Ora ben, coma en calquera casa da veciñanza poden chegar a callar lugares comúns. E eu non sei se o asunto BNG non será o que dá algún dos máis topicamente consistentes.
Por exemplo, descúlpeme o anfitrión deste medio: a que vén liquidar a opción actual do Bloque na sucinta expresión ‘pensa que a autodeterminación mola máis’? Sabendo, como sabemos, que BNG non é FPG, que desde hai década e media aquel xoga no marco das institucións autonómicas, mesmo que unha parte moi notable da organización e arredores (ao mellor, calquera día parte maioritaria) desexa facer e de feito fai política posibilista ou, digamos, paulatina?
Eu non sei se non haberá aí un tópico explícito que me parece pouco xusto. Ora ben, se de actitudes pouco xustas falamos, poucas ao mellor coma a outra, implícita, de nunca citar o Bloque como activo na causa do autogoberno: de feito, o activo sempre presente, ao cen por cen, e sen que de ningunha outra forza relevante se poida dicir algo próximo a outro tanto. Déixame perplexo o argumento seica xustificatorio que xa lin en varios sitios: é lóxico que un partido nacionalista defenda o autogoberno; xa que logo, como é obriga súa nin lle recoñezo mérito nin tan sequera, explicitamente, o cito ou conto no número dos meus amigos ou compañeiros algo conniventes.
A organización nacionalista, na cuestión ‘autogoberno’, non é en ningún caso coma as outras; comparar ao respecto a súa entidade e papel co das Iniciativas 21 constituiría abuso de proporción. Penso que comete erros estratéxicos cuxo efecto ás veces tardan décadas, se tal, en desactivarse. Pero, rodeado de frialdades, ás veces tamén se me ocorre que abondo vai facendo co que boa ou malamente fai. Que de non haber Bloque, segundo dixo alguén noutro fío… alguén botou conta de como estaría o país, política, culturalmente, en status e institucións, sen nacionalismo nin nacionalistas?
Estimado Xosé Manuel: permíteme dicir que concordo contigo, non no argumento, pero si no ton. E ás veces o ton é mais importante que o argumento..
Unha vez dito isto: levado tal vez da irreflexión - porque é unha hipótese que non se presta a verificación como todas as antiempíricas- tendo a supoñer que en Galicia hai un espazo social, político e electoral nacionalista que existiría con ou sen o BNG.
Se mañá. por un acto de maxia, desaparecera o BNG creo que aparecería outra sigla que representaría esa realidade do país.
De feito, foi así: o BNG ocupa hoxe o espazo que antes compartiu con UG, a do comezo, con EG, con CG, coa UG do final, e con outras siglas menores.
O BNG resistiu e esas outras siglas non ¿por qué ?. Velaí unha pregunta interesante.
Esa resistencia fixo que modelase a mente do espazo nacionalista cuns determinados a prioris que, temo, marcan tamén as súas posibilidades de expansión.
Teño para min que mentres non rompa cos items desa determinada subcultura, moi arraigada xa no imaxinario dese segmento social- os límites do nacionalismo van a ser estreitos, como o son os de IU e os do PCP. A diferencia, acaso, é que non tiña porqué selo: ao nacionalismo non lle caiu o Muro de Berlín.
Tal vez expreso un prexuízo, pero non o creo: máis ben o produto dunha experiencia. Quixera equivocarme, pero quen ten que acertar non son eu..
Pero Antón, ¿ cál é o muro que ten que romper of BNG ? ¿Cánto más moderado ten que ser na súa práctica política ?¿ Alguén recorda algunha medida realmene ” radical” do BNG no bipartito, nas diputacións, nos concellos ? ¿ Cánto contribuimos nós mesmos a fomentar ista idea do BNG coma un ” nasty party” ?
Outra cousa é certas manifestacións do partido, pero iso tamén ocurre en CIU, no PNV, ou incluso no PP que parece as veces que non rachous co muro de Berlín do franquismo e opóñense a lei de memoria histórica ou recoñecen a Millán Astray coma un “coruñés de pro”. Todos os partidos teñen que romper con ” items ” das súas respectivas subculturas.
¿ Por qué somos tan duros co BNG ? ¿ Por qué contribuimos con tanto afán a desprestixiar ao nacionalismo ? Ser autocrítico é unha virtude, pero isto xa é outra cousa.
Por último, aínda pensando que o modelo de Quintana é o que debe marcar o futuro, que o BNG ten que abrirse aínda máis á sociedade ( algo aplicable a tódolos partidos ), o certo é que hai que recoñecer que o BNG fracasou estando Quintana á fronte de partido. Por iso
No BNG o que fai falla é : tolerancia, tendencia á ósmose social, seriedade no traballo político, social e económico, formación da militancia -especialmente da mocidade, tendendo a desenvolver aptitudes críticas e non proclamacións de dogmas identitarios como se só dunha subcultura se tratase- e boas formas.
Respeito. A un mesmo, ao colectivo no que se participa, ao resto dos militantes e á sociedade.
Dignidade. Non somos novos ricos intentando comprar garavatas de Loewe para facer xogo coa conselleira. Os cargos públicos poden ir en Audi -ou en Saab se se quer unha opción máis discreta, ou Toyota se se prefire unha boa relación calidade-prezo con preocupación polo meio ambiente-. Pero o que non se pode permitir é que consintan que o chófer lles abra tamén a porta. Igual que ninguén debe deixar os calzoncillos polo chan na casa para que llos recolla a criada, la chica o la mucama -a min axúdame unha empregada do fogar ecuatoriana un par de horas á semana co traballo da casa, págolle a 10 euros a hora cando ela normalmente pide 8-.
Tres preguntas-achega para o debate en curso: por que, con tanta facilidade, se tende a eludir que non habería Estatuto(s) se unha corrente nacionalista -hai sesenta e pico anos- non fixese diso o seu fulcro de actuación política? Terá que ver a limitación actual do BNG coa tradición de practicamente non relacionarse co galeguismo histórico? É realmente sinxelo que unha nova sigla ocupe o espazo político dunha pasada?. Derivación desta última: é repetible o proceso que o BNG-Beiras protagonizou?
Sobre o tema inicial do fío: desde a experiencia, Homenaxe a Cataluna. Non é habitual por aquí a música, pero non parecerá mal, digo eu.
Se se quere ter un BNG en paz co país -e coas élites culturais-, e en boas relacións cun posível PSdeG a Rosaleda non pode estar valeira.
Nacionalismo orientado, nacionalismo desorientado
en: http://afuradadotrasno.blogspot.com/2009/11/nacionalismo-orientado-nacionalismo.html