Subscríbete por e-mail!Poden lerse outras adhesións da sociedade civil de Cataluña á editorial de onte no “El Periódico de Cataluña” http://www.elperiodico.com/default.asp?idpublicacio_PK=46&idioma=CAS&idnoticia_PK=665306&idseccio_PK=1008
A cuestión do Estatut, enténdase, é decisiva tamén para Galicia. Do que saia dos furados do TC dependerá a configuración de España no período inmediato, a súa nova xeometría, o que quere dicir, para nós, o nivel ao que pode erguer Galicia o seu autogoberno no mellor dos casos.
Explícito o que presupoño: Galicia non ten por si mesma vontade política para xestionar o actual Estatuto de Autonomía coas súas posibilidades, moito menos para transformalo á alza. Xa se veu o fría e indiferente que é a sociedade galega ante as cuestións relativas ao seu autogoberno cando, na lexislatura anterior, non se puido detectar movemento algún de cellas ante a hipótese dun Novo estatuto.
A sociedade galega non entende a utilidade práctica do marco xurídico. Nin do actual, nin do que viñera. Os grandes temas: o tráfico aeroportuario, o sistema de comunicacións con Portugal, a ordeación interna de Galicia, as novas áreas metropolitanas, o impulso aos dereitos cidadáns de nova xeración. Todo iso sona a música celestial para os ouvidos do galego medio e tamén para o das elites, de tan baixo nivel entre nós.
De modo que, como xa o fixera hai trinta anos, Galicia ten que ir na roda de Cataluña. Iso, no mellor dos casos. Porque, a diferencia de entón, non hai consenso político nin se ven posibilidades de facer unha manifestación do “aldraxe”.
Certo, o nacionalismo pasou de criticar a autonomía a apoiala con certa renuencia, pero o PP, o partido maioritario nestes momentos, ve por boca de Feijóo ao Estatuto catalán como a expresión de Lucifer.
Sen un proxecto claro por parte de ningunha das tres forzas todo se disolve e vai polo carreiro…
Seny, necesitamos. Sentido común, realismo, pragmatismo, determinación e obxectivos claros, concretos e alcanzables… e sobre eles construír consensos, non só políticos..
En tema xurídico os cataláns son avangarda no estado en moitas cousas, non só para os galegos. Por exemplo en asistencia aos presos ou en todo o que foi o dereito da persoa e de menores.
Tampouco vexo tan mal que tamén lles miremos o estatut.
Hai un vello refrán que dí aue “cada pau aguante da súa vela”. Que o PSOE e o PP se apliquen o conto porque acaso o BNG non presentou xa, na pasada lexislatura un proxecto de estatuto?. Acaso non é o BNG o único que leva insistido na importancia de revisar o estatuto?. O BNG sí que ten un proxecto claro, outra cousa é que non conte con respaldo social. Penso querido Antón, que a ecuanimidade non se logra diluíndo as responsabilidades entre todos.
Estimado Galaicus: hai vida máis alá dos partidos. E o que eu estou dicindo é que a sociedade galega carece de vontade política para reclamar un Estatuto máis amplo. O editorial dos periódicos de Cataluña expresa un estado de opinión moi maioritario alí ¿sería concebible algo así entre nós ?.
Sobre os paus e as velas. Con todos os respetos o BNG nos últimos trinta anos non fixo máis que correxirse a si mesmo. Especificamente, de estar contra a Constitución e o Estatuto a apoialos, precisamente porque constatou o escaso dos apoios en torno a si. Non vou a entrar en que elementos determinaron ese escaso arraigo pero digo eu que os nacionalistas máis que ninguén deberían estar interesados en analizalo.
Item plus. Parece natural que un partido nacionalista estea máis interesado en aumentar o autogoberno que dous partidos que non o son -e que, xuntos, teñen ¿canto ? o 80% dos votos emitidos: pequeno detalle que parece pasar inadvertido-. Non pode reprochárselle aos demais que non sexa o que un quere que sexan. Os verdadeiros crentes non predican: dan trigo.
Dito isto Iniciativas 21 -fundación afín a Touriño, como dicían- si que presentou tamén as bases para un nove estatuto que, evidentemente, quedaron no tinteiro, como o texto de Quintana.
Recair nos vellos erros non conduce a parte algunha. O BNG pasou de predicar que o PSOE e o PP eran o mesmo -excusarei a frase feita coa que o propalaban-, incluso de soster que o PP era “máis galego”, a gobernar en toda Galicia con eses mesmos aos que poñía tan verdes.
Como é evidente vai a seguir facéndoo, porque non lle queda outra, e porque non lle interesa estar fora do poder dos concellos e deputacións. O BNG ten a súa propia historia e socioloxía, pero funciona coa mesma lóxica de todos os partidos. Non é un caso especial. Ás veces acerta e ás veces non. Pero non é distinto.
Partindo da base de que concordo coa expresión “hai vida alén dos partidos políticos”, quixera facerlle unha pregunta:
Existe a “sociedade galega”?
Cando un escoita afirmacións convencidas de que Galicia é un pais latino e mediterráneo.
Cando un comproba que certas “élites económicas” (?) encóntranse máis cómodas nunha posición de subcontratistas, ou sucursalistas.
Cando a “clase media urbana” programa a educación dos nenos baixo a premisa de que acabarán estudando e traballando en “Madrid”.
(e moitas pinceladas máis, na mesma dirección)
Às veces semella que, compartindo territorio, existen dúas sociedades-comunidades con obxectivos ben diferenciados.
Semella que non todos os que habitan no mesmo territorio se indentifícan con él, intentanno entender, tratan de modificalo e melloralo. Resumindo: hai quen cree no país (físico e humano) e quen, non é que non lle importe, simplemente “non da un peso por él”.
Trátase dunha percepción personal e naturalmente chea de matices que superan o post.
A “sociedade” existe. Outra cousa é que nos guste o que designa, que coincida co que alguén pense que debería ser. Josep Pla dicía algo así como que unha persoa intelixente é aquela que sabe distinguir entre o que é e o que non é, non entre o que é e o que debería de ser.
Concordo en que hai vida máis alá dos partidos pero tamén sei que Galicia non é Cataluña nin Euskadi onde existe un sociedade civil activa e participativa. En Galicia non. Se en Galicia se conserva o galego será porque hai leis que o protexen, non porque os galegos queiran conservalo. Se en Galicia se conserva (o pouco que queda) a paisaxe, será porque se aproben leis que a protexan, non porque os galegos queiran protexela. Se en Galicia se conserva o patrimonio arquitectónico (o pouco que queda) tamén será porque se aproben leis que o fagan. Pode que vostede confíe nesa sociedade civil pero, como xa dixen noutros momentos, eu vivo na Coruña e coñezo o mundo rural de Lugo e creo que sei do que falo.
En canto ao BNG (ou ao PSOE ou a PP) hai tempo que me centro no presente. Valoro o que se fixo no Bipartito e valoro o que se fai agora, non o que se fixo na Transición. E, igual que o PP de Feijóo non é o PP de Fraga, tampouco o PSOE de agora (e o que leva sendo hai anos) é o PSOE da Transición. Insisto, vivo na Coruña, non en Santiago. Vivín en Vigo, non en Santiago. Vivín en Lugo, non en Santiago….e eu non vexo un PSdG por ningún lado. E, dende logo, declaracións como as que acaba de facer Touriño non axudan precisamnte. Lamentables, ainda que penso que na súa liña habitual e esperable (por desgraza). Quen me dera que tivesemos un PSC en Galicia!. Entón estariamos a falar doutro país.
Bradomín,
Non te poñas tan prosaico con ese nome
Continuando co anterior, Bradomín,
A min ao escoitalo non é que me entren ganas de invadir Polonia, pero polo menos certa nobreza parece que se reclama.
Venme á memoria a serie “Norte e Sur” (1985). Nunha das súas escenas, mentras partillan serán, dous cadetes de West Point, amigos de armas, desenvolven o estado emocional que os levará a se posicionar en bandos enfrontados nun futuro que xa era presente.
Non se trata de conquistar territorios físicos, nin de incitar a secesión algunha, pero creo que nestas veladas, ata non hai moito, certas opinións diluíanse en prolongados silencios porque falar de identidade é tocar cerna.
Concordo en que se desexe nobreza, pero “nobreza obriga”, segundo a máxima anglosaxona e por estos lares, a nobreza “reclama e fai valer privilexios”.
Non sei porqué teño para mín que a idea de identidade vai tan ligada á de irmandade.
En calquera caso os tempos presentes non veñen ben dados para a lírica, por desgraza.