Subscríbete por e-mail!Nun post anterior damos conta do acto do sábado 14 de Novembro de Galego Patrimonio da Humanidade, dos agradecementos que debemos a tanta xente e tamén de como foi cuberto por alguns medios.
Mariló, que aproveita para darnos os parabens, fai constar nun comentario que o acto tivo rexistro tamén en El Progreso http://elprogreso.galiciae.com/nova/42933.html e foi especialmente ben cuberto no Galicia Hoxe http://www.galicia-hoxe.com/index_2.php?idMenu=86&idNoticia=487689 no que ocupou a portada -información moi ben redactada, por certo e con grande simpatía-.
El País adicoulle un espazo significativo ao evento do Teatro Principal, como veu facendo ata hoxe http://www.elpais.com/articulo/Galicia/nuevo/espacio/evitar/gallego/paso/elpepuespgal/20091115elpgal_7/Tes
La Voz de Galicia, no entanto, http://www.lavozdegalicia.es/santiago/2009/11/15/0003_8108340.htm refireuse a el só na edición de Santiago, cun relevo nulo, presentando o evento como un “debate” e, de feito, ocultando a súa existencia a todos os galegos non residentes en Compostela.
Coma El Progreso, os outros diarios do mesmo grupo -do que forma parte tamén AGN- ou sexa Diario de Pontevedra http://diariodepontevedra.galiciae.com/nova/42933.html e tamén Galiciaé http://www.galiciae.com/nova/42933.html informaron do acto de forma razonable, dada a centralidade que nos últimos meses posúe a cuestión.
A conclusión, ao parecer, é esta: Prensa Ibérica -Faro, La Opinión de A Coruña- non cubriron o acto. Para eles non existíu. Ao parecer, carecía de importancia. O xornal de Vigo, como se sabe, é especialmente receptivo aos planteamentos de GB e da dereita local -ós Alvariño e outros empresarios hoxe instalados no Club Financiero vinculados ao PP dende sempre-.
En La Voz de Galicia e El Correo Gallego a táctica foi similar: no primeiro caso relegalo a un espazo menor nas páxinas de Santiago -un asunto local para unha “discusión” sobre o galego-. No segundo, metelo en Galicia Hoxe no estante dos previamente interpelados. Dado que TVG informou do acontecemento sempre lle cabe a un considerar se se trata dunha consigna ou de “exceso de celo”.
En todo caso, ¿ Cal é o sentido desta política ?. Evitar que o público maioritario se entere de que a defensa do galego non só é asunto de nacionalistas e que lle chegue á opinión pública a mensaxe da rara extravagancia que representa o feito de que un goberno se dedique a destruír un ben que debería de protexer.
Feijóo e o seu goberno non difiren, neste aspecto, dos bárbaros que, despois dunha noite de botellón se dedican a estragar o mobiliario público levados pola borracheira -neste caso, cheos de histeria e arrogancia, abducidos pola escasa vida intelixente de Intereconomía, El Mundo e outras fontes de propaganda conservadora, entre as que cabe destacar Galicia Bilingüe, a plataforma local de UPyD-.
Son como nenos malcriados aos que acaso lles viría ben unha educación máis firme. Tal vez os seus pais foron demasiado condescendientes con eles. Eses nenos tiran das estupideces neoconservadoras da FAES e enchense a boca da palabra “liberdade” tanto como o fixeron Bush e Aznar xa sabemos para qué: para restrinxir as liberdades e darlle máis poder aos plutocratas.
Non creo que a ninguén se lle escape que non é precisamente a liberdade o que máis aman. Usana só a comenencia, para tapar fins máis inconfesables.
A presenza dos secretarios xerais de CCOO, UXT, dunha ampla representación do PSdeG, a propia fórmula dun espazo de transversalidade e diálogo que nace da sociedade civil debera de ser máis noticia -aínda contando coa presenza de Fran Caamaño na manifestación do 18 de Outubro- do que foi (aos nacionalistas neste tema, como aos soldados na antiga mili, valor se lles supón ) .
Pero o mundo está máis tranquilo se cada ovella está coa súa parella. Á dereita interesalle ese achicar espazos -a un certo nacionalismo tamén, todo hai que dicilo- porque confirma as súas estratexias argumentativas e favorece a progresiva ghetificación do galego, que é do que se trata, en definitiva…
A táctica de EL correo gallego de deixalo para Galiza-Hoxe é todo un síntoma do que comenta vostede. Esa é a triste realidade.
É o exemplo máis acaído de diglosia xornalística.
Parabéns polo acto e o éxito. Bo resumo da cobertura mediática e análise co que coincido bastante; cun matiz que é demanda de precisión: penso que no nacionalismo político, arestora, ninguén está polo achique de espazos. A presenza eminente de Carlos Callón noutros actos que non son os da súa ‘corda’ constitúen un aceno e mostra de intelixencia que sería de xustiza recoñecer.
Por moito que eu concorde, agradeza e me sitúe en espazos que procuren a participación cómoda de todo o que queira facelo (dito doutra maneira: que o compromiso e entrega -pertinente e permanente- dos nacionalistas non quede aparentemente como única actividade en prol do galego), non sei se resultará moi rendible pórlle ramo ou punta distanciando indebidamente xusto aos que máis convocan e agora tamén desde a pluralidade. Puntualización, esta miña, que ten o seu reverso: o que si se encontra nalgún dirixente -se un pon oído en conversa particular, ou non tanto- é como un certo receo ou encabuxamento por que a cousa non leve sentido ou carreiro único; cousa particular, debo pensar de momento, e coincidente en certo sentido da exclusividade: non do achique, para nada.
Noutra orde de cousas: non estiven no acto por escasez de tempo e presunción fundada de que o recinto rebordaría aínda sen min; pero se fose en Lugo, seguro que ía. Entendo que hai que realizar actos igualmente relevantes, como mínimo, nas cidades da Coruña e Vigo. Urxe proxectarse ao país, que o inicio simbólico xa, exitosamente, pasou.
Si, actos en Vigo e na Coruña son imprescindibles. A ver se o Faro, por exemplo, nese caso di algo.
Si, está claro que algúns medios non queren ver, nin queren que se vexa, que a táctica feijoiana de presentar o galego como cousa dos nacionalistas descansa nun preconcepto falso.
As precisións de X. M. González son moi a ter en conta. Espero que no acto quedase claro algo que nós temos e queremos deixar claro: estamos por un novo discurso sobre o galego, en clave non exclusiva nin excluintemente nacionalista, pero un discurso que pretendemos construír co nacionalismo, e non contra o nacionalismo. Afortunadamente, no nacionalismo galego a necesidade dun tal discurso é amplamente (aínda que non unanimemente) compartida. Con tempo, tacto e intelixencia, todo se andará.
Unha cousa que quería engadir ao atinadamente sinalado por Antón: a resposta de todas e cada unha das persoas e institucións que foron requiridas para colaborar foi magnífica. Para min está claro que na sociedade civil hai ganas de facer algo, a xente móstrase encantada de axudar, e sorpréndeme que non consigamos atopar o xeito de canalizar esa enerxía. Desde logo, o ideal sería facer actos ao menos na Coruña e Vigo. En vista de que a fórmula ‘comicio cívico’ funcionou tan ben, temos que atopar cómplices das dúas cidades para montar algo parecido. Pero, uf! agora tócanos un chisco de lecer.
[...] Valoración da repercursión nos medios do acto cívico «Lingua da liberdade» de Antón Baamonde en Café na Trincheira e reflexión sobre o significado do mesmo. [...]
A clave para o galego pasa polo poder económico e político. Os que viven en Santiago, no gheto intelectual, pensan que nada cambiara co Bipartito. Os que vivimos no centro do castelanismo coruñés sabemos que iso non era certo. Sabemos que co Bipartito algo estaba a cambiar, pero que non se lle deu tempo. Agora vivimos a forte reacción. Creo que en Santiago hai un problema de percepción do país.
En canto á presencia do nacionalismo no acto compostelán creo que o que dí Xosé M.González é perfecto. Penso que en Santiago siguen sin enterarse do verdadeiro problema: o PSOE galego (eu sigo sin ver PSdG por ningures). De novo pensan que Santiago é Galiza, pero os poderes económicos falan castelán e maiormente o PSOE galego fala castelán. Mentres Losada, Moreda ou Abel Caballero non falen galego, nada cambiará no PSOE. Ese é o verdadeiro PSOE.
Por certo, co Bipartito Losada estaba empezando a falar galego. Coa nova Xunta xa nunca. Iso é o que hai que ver.
Concordo ben con “Galeano”.
A Coruña, Vigo e Ferrol son realidades bastante alleas a esta loita argallada desde Compostela (algo lóxico, por outra parte) e que agora cómpre amplificar. Sen dúbida, a influencia de La Coz a Galicia, e o Non Falo é tremenda e, neste caso, ben negativa. O que non sae neles, é minoritario, anecdótico ou non existe.
Hai veces que hai loitas pequeniñas noutros sitios. Interesante a Asociación de Veciños da Cidade Vella da Coruña (dicer neste caso A Cidade sería abusar) deslexitimando a campaña de recollida de sinaturas da Federación polo topónimo La Coruña.
A ver se a iniciativa se extende a outras asociacións de veciños da cidade,
Parabéns polo éxito.
Concordo, como non podía ser doutra maneira, coa insistencia de que o idioma galego é de tod@s e que a ecuación estricta entre a defensa do noso idioma e o nacionalismo non é positiva; agora ben, tamén me preocupa a mesma insistencia por parte de algúns en desligar ao nacionalismo desta defensa. Por que? Acaso imos culpabilizar a quen sempre defendeu -mesmo en solitario- o idioma galego e exculpar aos que sempre o negaron ou omitiron a súa defensa?. Non dubiden de que @s nacionalistas estariamos engaiolados de que todo o pobo se reapropiase do que é seu. Non me gustan as censuras, as autocensuras, nin os vetos. Coido que non é conveniente crear zunias frente á única forza política que sempre se pronunciou claramente sobre este tema. En calquer caso, haberá que preguntarlle a outras forzas políticas e sociais sobre o seu compromiso coa lingua galega e responsabilizalas cara actuacións futuras que non sexan antigalegas e/ou calculadamente ambiguas, non si? Porque, de momento, se censuramos ao nacionalismo galego, ignoro quen vai defender masivamente o galego.
E por máis que se chorou polo PP antes e durante o acto, este non apareceu….Había quen botaba as contas da leiteira.
A nosa lingua non é o lugar ideal residencia do Ben, a Verdade e a Beleza. É un lugar conflictivo de necesidade. Non que eu queira que o sexa; éo de seu. Para facer que o galego levante cabeza hai que vencer resistencias. As do PP, por exemplo.
Concordo bastante con este último comunicante. É adecuado que se fornezan instancias para comodidade de todos; en particular, dos que por diversos motivos non queren participar en iniciativas que asocian fortemente ao nacionalismo político. Ora ben: se por complicidade se lles dá a aqueles polo pé antinacionalista, ou se validan e estimulan tópicos inadecuados, para facer un amigo somos inxustos coa familia. Supoño que me explico, e onde non pódese matizar.
Certo: a identificación estricta entre o didoma e o nacionalismo político -por tanto partidario- presenta algúns problemas. Sería ideal a súa superación ampliando o universo dos que falan e promoven o galego.
Debemos querer e procurar que outros adopten o galego como a súa lingua normal. Pero son eses outros quenes teñen que tomar tal decisión, se queren. E os nacionalistas non lle lo prohiben. Penso en especial nos que no PSOE dinse galeguistas: ¿a que esperan para collelo seu sitio a partiren de si mesmos?. Non teñen que disculparse con ninguén; teñen que tomalas SÚAS decisións. De nada.
Do PP nada digo, que pouco espero.
Outra cousa: merecen ser apreciados aqueles, normalmente galeguistas confesos e nacionalistas, que mantiveron o candil aceso. Non teñen máis dereito que outros, pero tampouco reñer agora coeles polo aquel da universalidade. Fixeron o que debían cando ninguén máis o facía. Honra a eles.
En calquera caso, parabéns polo acto.
Por razóns de hixiene sanitaria, compre organizar un acto cívico no García Barbón de Vigo.