Subscríbete por e-mail!Ata o momento o asunto das Caixas non constaba entre os temas de conversación usuais. Podía observarse unha grande frialdade social, derivada dunha grande diversidade de factores.
O primeiro, que ningunha das dúas caixas fixeron méritos no pasado para ter o apoio popular. As políticas de Gayoso e Méndez e as súas sinerxias cos gobernos pasados tiveron beneficiarios ben contados e apenas repercusións positivas para a economia ou a sociedade de Galicia.
Se un considera o seu papel na papeleira de Pontevedra, pasando polas autopistas ou unha obra social de puro lucimento.. ou vai aos asuntos de fondo: á ortodoxia da CECA de CG ou detense na cuestionable política de créditos e investimentos de Caixanova -non tan colaboradora do sector industrial, como afirman os seus valedores- hai moi pouco nese pasado que xulgar positivamente.
O segundo factor é que, metidos nunha crise con grande desprestixio do sistema financeiro no seu conxunto, poucos ven con agrado que o estado axude con recursos -os do FROB neste caso- ao saneamento de entidades que, tan rápido como podan, volverán polos seus foros ( se alguén non llo impide) .
O terceiro é a confusión. Poucos teñen unha idea clara do que se xoga no que poderiamos chamar a xeopolítica interna do estado español -a idea que intentei repetir de que Galicia sen caixas estará máis cerca de ser a praia de Madrid que algúns buscan- ou do que se xoga no aspecto económico.
A medida, para ser máis específico en que as Caixas poden contribuír, coma nunca o fixeron antes, a desenvolver un tecido propio -a Lei de Caixas é boa, precisamente porque, por primeira vez, os seus equipos directivos terán que responder do que fan- dentro de estratexias precisas para o desenvolvemento.
Esa confusión é maior porque non só Pachi Vázquez ou Pepe Blanco -o PSdeG, o PSOE ou quen sexa- e por suposto Caballero xogaron a lanzar fume. Tamén Quintana, Beiras, ou, para o caso, Barreiro Rivas lanzaron a idea de que tras a fusión viría a absorción por CajaMadrid. Pero non se ve por qué algo que Feijóo podía facer sen mover un dedo, teno que organizar de maneira tan rocambolesca. Os que razonan así parecen deixarse levar por prexuízos de non aparente racionalidade.
En todo caso, nin o PSdeG nin esas outras persoas aclararon cal é a súa postura de fondo: qué escenario viable apoiarían. Nese silencio é onde se nota unha certa venalidade.
Agora as cartas están botadas. E do modo en que parecía seguro que o estarían. O asunto ten dúas saídas, as que se comentan no post anterior.
O que cambiou nesta semana é que xa estamos metidos no medio do fregado, cun PSdeG ao que lle choverán -con razón- as acusacións de sucursalismo e coa fronte antirecurso -a nova aldraxe como lle chaman- posto en marcha.
Agora virá o momento das mobilizacións sociais e da extensión do debate público acerca do asunto. En ningunha cafetería ou fogar se quedarán sen facer algún escolio ou comentario. Levarán as de gañar no terreo da opinión os partidarios da fusión, porque é o que parece máis de sentido común e porque é o que conta con máis fogo do seu lado.
Era un escenario que non debería ter existido, porque del pode saír mal Galicia -a súa capacidade económica- ou, en todo caso, o PSdeG e con el a alternativa. Feijóo sairá, pase o que pase, victorioso dunha batalla que lle puxeron nas mans non se sabe que tan intelixentes estrategos.
Aínda están, con todo, a tempo de rectificar aqueles que deciden no goberno: establecendo un marco de negociación sobre o recurso que lle dea luz verde á fusión.O contrario sería a debacle.
Home o feijoo estivo meses dudando entre isto e a opción cajamadrid,meses. Tonto non é e soubo que se montaba no verám unha boa lea, se o permitía. Agora o povo xa está asimilando que se queda sen caixas e ten unha boa coartada, a típica e tópica loita pp-soe, tu mas ou a culpa do zp, progresismo-dereita, bla,bla,bla. Non fago xuizos de intencións só digo que ó feijoo ten boas razóns(todas) para o paripé ou para xogar a vermos que pasa.
Aquí pp-soe na última campaña desgaleguizaronse, que se duvide do seu sucursalismo, pois que quer que diga.. e tan evidente.
Se gostamos da lingua e políticos de madrid, non vexo por que non gostamos tampouco que nos mangonen os cartos, xa foron para aló tendo nosas caixas, agora con mais razóns. Non se vai crear un frob, con cartos do estado, que xa sabemos que non é de ninguén, pra que os galeguiños xoguen a banqueiros. saudos
Graciosas as verbas de pachi.vazquez , non lle imos dar unha Caixa ao pp. Caixa galicia para o pp-madrid, é caixanova ao soe-madrilrño-asturián pode ser unha opción xusta.
Duarlivre, se os galegos queren ter poder financeiro propio e as caixas marchan fora téñeno fácil. Retirar os aforros desas caixas e metelos en entidades financeiras daquí con sede social aquí como as que exiten (banco gallego, banco etcheverria, etc.). Pero muito me temo que neste tema como no do idioma e outros a maioría da xente non está a favor nin en contra, directamente pasa de todo e así nos vai. Pero iso da galeguidade non se sostén nin supera unha análise minimamente seria. Aquí o que hai son intereses particulares e de grupos moi concretos que non pensan precisamente no interese xeral.
Confusión; nen quito nen ponho razón nas túas argumentacións das Caixas, e coido que se os galegos xa non somos moi botados pra diante, menos imos selo nun tema do que non se entende (nen se conhece) moito.
Máis iso de que o idioma dalle igoal á maioría quén o di?, a “maioría silente”?
Daquela, xa que logo o idioma tanto lle ten a maioría… a que ven o decretazo lingüístico? a contentar á “minoría berrona ultradereitista” e o seu porta-voz de Galicia?
Por outra banda, se na historia da humanidade agardásemos pola implicación activa da maioría (e da maioria dos gobernos) pra acadar avances, aínda estariamos nas polas.
Non misturemos allos con bugallos, que non é boa receita.
Saúdos galeguistas pra quen os queira
¿Vedes completamente imposível que se lle dea algún tipo de papel a González Laxe nisto das Caixas?
Antón eu penso que a marioría (silente ou non) pasa olímpicamente do tema do idioma. De feito estou convencido de que o gran problema do idioma non é os “enemigos” declarados estilo GB, o gran problema do idioma é a indiferenza xeralizada da xente que ve como un idioma vai morrendo e non lles parece nin ben nin mal nin regular. Tes razón no das maiorías e as minorías. Sempre hai vangardas que fan que os demais se movan, pero eu penso que é bastante claro que se houbese unha maioría social concienciada co tema do idioma a súa situación sería ben outra. Nestas mobilizacións xuntouse un pouco de todo: xente concienciada, xente anti-pp que usan o idioma para atacar a Feijóo, xente do ensino que se ve afectada por un decreto que multiplica a burocracia e crea problemas de convivencia nos centros, etc. Cunha maioría social preocupada polo idioma un partido como o PP non pode sacar maioría absoluta.
Confusión, eu respeito a tua opinión (faltaría plus), máis non a comparto, cecais sexa porque na minha contorna hai xente que vota o PP e non lle gosta un pelo o decretazo.
Comparto si que hai moita indeferenza (e ignorancia), pero de ahí a comparalo co asunto das caixas… non sei.
un saúdo