O café na trincheira

Just another WordPress weblog
RSSRSS Contacta Subscríbete por e-mail!

Sobre este blog

  • O autor
  • A liña editorial

Seccións

  • Cultura
  • Política
  • Uncategorized

Arquivo

  • Xuño 2010
  • Maio 2010
  • Abril 2010
  • Marzo 2010
  • Febreiro 2010
  • Xaneiro 2010
  • Decembro 2009
  • Novembro 2009
  • Outubro 2009
  • Setembro 2009
  • Agosto 2009
  • Xullo 2009
  • Xuño 2009
  • Maio 2009
  • Abril 2009
  • Marzo 2009
  • Febreiro 2009
  • Xaneiro 2009
  • Decembro 2008
  • Novembro 2008

Blogroll

  • Blogroll

    • Alicerces
    • Alter economía
    • Arume dos piñeiros
    • As túas balas
    • as uvas na solaina
    • Bretemas
    • Cabaret Voltaire
    • Cafradas Financieras
    • Calidonia
    • Croques
    • De paso
    • Dissent
    • Feijóo mente
    • Fundació Rafael Campalans
    • Infraestructuras de Galicia
    • Krugman Blog
    • landoas
    • O funanbulista coxo
    • Peter Singer
    • Peter Singer
    • Renovar o BNG
    • Si home si
    • The Nation
    • Tom Paine
    • Vicenç Navarro
    • Vigoblog
    • Xavier Carro
  • 31 Dec 2009

    Xa temos montada a grande lea: un decreto trampa

     Se  deriva  dos  criterios  feitos  públicos  onte  por  Núñez  Feijóo  que  vai  a  montarse  un  barullo  enorme.

      Eses  criterios  responden  á  maneira  en  que  foi  criado   Frankestein:  retallos  de  aquí   e  de  alá,  suma  de  puntos  de  vista  diversos,  mesmo  incoherentes  que  van  a  multiplicar  o  conflito,  que  van  a  introducir  a  discusión  e  a  lea  en  cada  centro,  entre  os  pais  dos  diversos  niveis  que  sexan  convocados a  votar  o  idioma da  escola  e  que,  en  definitiva,  van  a  provocar  unha  certa  división  social,  da  que  non  podemos  agora  imaxinar  a  dimensión.

      Ademais    vai  a  complicar  a  xestión  educativa,  facendo  que  o  traballo  de  directores  e  xefes  de  estudo  sexa  diabólico,  e  creando,  de  tomarse  ao  pé  da  letra,  malestar  no  profesorado  por  ese  aspecto  que  complicará  os  horarios,  etc.

      Dende  logo,  nin  existe  ese  33 %  de  profesores  que  podan  dar  as  súas  materias  en  inglés,  nin  de  habelo,  os  seus  alumnos  lles  entenderían,  dado  que  carecen  do  nivel  para  entender,  digamos,  unha  clase  de  naturais  ou  etica  nese  idioma.

      Para  dicilo  nas  palabras  do  ínclito  Mayor  Oreja:  é  un  decreto  trampa.

      En  todo  caso ! feliz  aninovo ¡ ! mil  primaveras  máis  para  a  lingua  galega ¡  e  ata  dentro  dunha  semana. Esta  fiestra  pecha  por  vacacións:non  todo  vai  ser  darlle  á  tecla…

    13 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 30 Dec 2009

    Un decreto “placebo”

    Todo  apunta  a  que,  en  efecto,  o  novo  decreto  sobre  o  galego  será  un  “placebo”,  como  moi  ben  apunta  Gloria  Lago,  dende  o  seu  fundamentalismo castelanista.   http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2009/12/30/0003_8199709.htm

      As apariencias  tenden  a  suxerir  que  o  PP  evitará  o  enfrontamento  tomando  o  camiño  do  medio  -despois  de  ter  desprazado  o  eixo  nunha  dirección,  naturalmente-.

    Iso  lle  permitirá  sacar  o  asunto  do  centro  da  axenda  -ao  menos,  iso  é  o  que  espera- e  practicar  unha  sorte  de  centrismo.

      Un  centrismo  caracterizado,  sobre  todo,  porque  ao  ceder  o  manexo  da  cuestión  aos  centros  e  aos  pais  se  desfará  da  súa  propia  responsabilidade  e  fará  que  a  batalla  descenda  a  nivel  “micro”. Cada  colexio  e  instituto  terá  que  verse  as  caras  coa  cuestión.

      ¿ Qué  farán  pais  e  centros ? ¿ Continuará  a  atmosfera  espesa  creada  arredor  do  idioma ?

      http://www.elpais.com/articulo/sociedad/Padres/docentes/Galicia/oponen/idioma/escolar/elija/votacion/elpepusoc/20091230elpepisoc_6/Tes

    10 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 29 Dec 2009

    Absolutamente de acordo..

    Non  creo  que  se  poda  dicir  mellor  do  que  o  fai  Geluco  Guerreiro  http://www.elpais.com/articulo/Galicia/armas/carga/diablo/elpepiautgal/20091230elpgal_8/Tes/

    1 Comentario
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 29 Dec 2009

    Alea Jacta Est

      Finalmente,  a  nova  Lei  de  Caixas  foi  aprobada. É  un  primeiro  paso  cara  á  fusión,  obrigada  hoxe  pola  necesidade  das  dúas  caixas  de  acudir aos  fondos  do  FROB. Naturalmente,  se  o  goberno  central  non  puxera  como  condición  para  o  uso  deses  fondos  a  necesidade  de  realizar  unha  fusión  ou  unha  SIP  non  estariamos falando  agora  do  asunto.

       A  nova  Lei  de  Caixas  é  produto  pois  da  oportunidade. Pero  algúns  insistimos  en  que  esa  nova  Lei  era  necesaria  para  a  democratización  do  país  e  para  que  as  Caixas  acompañasen  a  política  económica  da  Xunta  hai  moito  tempo,  anos,  de  feito. ( reproduzo  un  deles,  publicado  na  edición  de  Galicia  de  El  País  hai  máis  de  un ).   

                                                ¿ UNA  SOLA  CAIXA?

     

    Es  una  buena  noticia  que  el  BNG  proponga,  como  oferta  electoral  para  la  próxima  legislatura,  la  elaboración  de  una  Lei  de  Caixas. Es  cierto  que  la propuesta  tiene truco:  es  una  carta  envenenada  a  sus  socios  en  el  gobierno,  dado  que  son  ellos,  si  no  cambia  el  reparto  de  Consellerías, los  que  estarían  llamados  a  elaborarla. Es  a  Juan  Ramón  Fernández  Antonio, Conselleiro de  Economía e  Facenda  a  quien  le  tocaría  esa  patata  caliente  que,  por  lo  que  se  sabe,  preferiría  no  tocar. Pero,  más  allá  de  la  política  de  bajo perfil,  es  cierto  que  es  una  iniciativa  positiva,  dado  que  conviene  adecuar  la  actual  Lei  a  la realidad  de  la  Autonomía  y  a  un  nuevo  entorno  económico  y  financiero.

     

       Desde  luego,  conviene  democratizar  las  Caixas  gallegas  que,  a  día  de  hoy,  tienen  mucho  de  coto  cerrado. Como  en  otras  comunidades  autónomas sería  bueno  que,  bien  la  Xunta,  bien  el  Parlamento,  tengan  un  cierto porcentaje  de  representación  en  el  gobierno  de  las  Caixas  que,  hay  que  insistir  una  vez  más,  no  son  bancos  privados. La  dimensión  social  es una  característica  de  las  Cajas  de  Ahorros  desde  su  origen  en  el  catolicismo  social  y  las  fórmulas  que  pretenden  privatizarlas  de  hecho  a  través de  las así  llamadas  “cuotas  participativas”  deben  ser  rechazadas  en  el  nombre  de  los mismos  supuestos  por  las  que  fueron  creadas.

     

       Conviene  también  que  los  recursos  financieros  de  las  Caixas  colaboren  en  el  desarrollo  del país,  por  lo  que  sería  bueno  una  convergencia  estratégica  desarrollada  no  entre  bambalinas,  sino  con  fundamentos  objetivos  y  que  pudiesen  ser  analizados  por  los  diversos  agentes  sociales. Las  debilidades  y  las  perspectivas  del  país  han  de  ser  tomadas  en  consideración  para  elaborar  una  visión  de  futuro  realista  y ambiciosa. No puede  decirse  que  esto  sea  una descripción  de  lo  que  ha  venido  ocurriendo  hasta  la  fecha. 

     

       Pero  si  Galicia  ha  de  aprovechar  las  oportunidades  de  la  globalización,  y  limitar  los  daños  que  provoca,  ha  de  cultivar  el  pensamiento  estratégico. La  indiferencia  o  la  enemistad que  en  Galicia  provocan  aquellos  que  tienen  ideas,  conocimientos  específicos   e  imaginación  es  legendaria. Es  uno  de  los signos  de  la  tendencia  a  la  inmovilidad  del  país,  aferrado  a  sus  propias  inercias  y  temeroso  de  las  innovaciones. Aquí  se  hace  mucha  literatura  con  la  innovación,  pero nadie  la  quiere  para  sí. Alemanes  o  estadounidenses,  creo  entender,  no  somos   

     

      Además,  la  democratización  del  país  exige  que  ciertas  elites no  se  enquisten  bloqueando  toda  demanda  de  cambio. En  otros  lugares  de  España eso ya  tuvo  lugar  hace  mucho tiempo,  justo  cuando  la  transición  exigió  que nuevos  protagonistas,  no  solo  en  la  esfera política,  ocupasen  la escena. Aquí  llevamos,  también  en  esto,  un  retraso  que  hay  que  superar. El  dinamismo  social  no  es  un  factor  abstracto:  también  se  realiza  a  través  de este  recambio  de  las  elites  que,  si  no  se  produce,  bloquean  y  retardan  los  procesos. Si  el  gobierno  bipartito  vale  para  algo,  esta  es  una  de  sus  tareas  inexcusables. El  darwinismo  social,  si  hay  que  practicarlo,  que  no  sea sólo  con  los  de abajo.  

     

       La actual  crisis  económica,  y  en  particular  la crisis  de  liquidez,  provocada  tanto  por  la  desregulación  ahora  universalmente  denostada  como  por  una  mala  gestión  de  ciertos directivos  -hemos  tenido  ocasión  de  ver  en  Estados  Unidos  al  FBI  metiendo  en  la  cárcel  a  algunos  ejecutivos-  tal  vez  dé lugar  a  una recomposición  del mapa financiero. En  nuestro caso,  la  discusión  girará  en torno  a  la conveniencia  de  una  posible  fusión  entre  CaixaGalicia  y  Caixanova.

     

        Se  opone  a  esa  fusión  el  localismo  consustancial  a  Galicia,  el  que  tiene  que  ver  con  las  identidades  urbanas  y  los  orgullos  heridos. El  peso  de  esos  sentimientos  no puede  ser  infravalorado. Pero,  en  un  sentido  más  profundo,  hay  cierta lógica  en  esa  reticencia. Caixanova  ha  tenido  siempre  una  vocación  de  inscribirse  en  el  tejido  productivo  -con  puntos  de  vista  discutibles  o  no,  pero  que  ahí  están-  que  se  corresponde  con  el  perfil  industrial  de  Vigo.El  empresariado  local  ha  tenido  en  Caixanova  un  instrumento  que  podría  difuminarse  como  producto de la  fusión. Además,  algunos  temen  que  la  unión  de  las dos Caixas,  dada  la  proporción  de  activos,  fuese  a  suponer    una  simple absorción  de  la  segunda  por  la primera.

     

       Por  su  parte  CaixaGalicia  ha  hecho gala  siempre  de una mayor  ortodoxia  que  se  entiende  mejor  en  una  ciudad  que  pone  mayor  acento  en  el sector  servicios  y  en  la  que  ciertos  constructores han  alcanzado  cielos que después  se han  venido  abajo. No  hay  ni  que  decir  que  el Club  de  Iñás  es  un  auténtico  lobby.

     

       Estas  dos  cuestiones  -las  modalidades  de  una  diferente  representación  en  los  órganos  de  gobierno;  la  posible  fusión  de  las  dos  Caixas-  son  las  que  pone  sobre  la mesa  una  posible  nueva  Lei. A  nadie  se  le  escapa, por  lo  demás,  que  ello  implicaría  la  presencia  del  BNG  -PSdeG  y  PP  ya  lo están  por vía  interpuesta-  en  las  dos  instituciones.

     

                                       

      Ademais,  aínda  que  agora  pasou  o  que  pasou,  coa  situación  anterior  cabía  que  as  Caixas  fosen  privatizadas  polos  seus  directivos  se  atopaban  boa  sintonía  co  goberno  autonómico. Esa  posibilidade  está  agora  un  pouco  máis  lonxe. Tamén  a  de  que  sexan  absorbidas  por  CajaMadrid  ou  por  outras  entidades.

     

       En  realidade,  tal  cadrou  da  determinación  de  Feijóo  a  quen  hai  que  recoñecerlle  que,  unha  vez  tomada  a  decisión,  non  se  andivo  polos  Cerros  de  Úbeda.

     

       Agora  comeza  o  asunto,  propiamente. Os  perigos  de  que  se  aborte  a  fusión  -ou  se  faga  en  moi  malas  condicions-  é  enorme. O  nivel  do  debate  está  excesivamente  determinado  polos  xornais,  que  van  ao  seu. “La  Voz”  co  que  parecía  ser  o  interese  da  Caixa  e  o  “Faro”  con  Caixanova. Tamén  “El  Correo”,  sorprendentemente,  púxose  dese  lado  -estará  negociando  os  cartos  con  Feijóo-.

     

    Os  termos  en  que  ese debate  se  realizou  foron  peregrinos,  por  dicilo  dun  modo  suave, o  que  di  moito  da  incapacidade  do  país  de  pensar  racionalmente  no  seu  futuro.

     

      Pero  agora  ven  o  decisivo:  proceder  á  fusión,  definir  un  modelo  de  Caixa,  conformar  novas  equipas  de  goberno,  garantir  a  eficiencia,  a  liquidez  e  a solvencia  -como  todo  negocio  sen  beneficios  non  hai  nada  que  facer-  e,  por  suposto,  evitar  que  fixeramos  o  parvo:  unha  futura  absorción  por  parte  de  CajaMadrid,  entidade  en  dificultades,  que  debería  ser  absorbida  por  La  Caixa,  pero  á  que  le  será  sacrificada  -intereses  de  alta  política  española  mandan-  algunha  entidade  menor  -se  as  galegas  non  se  deixan,  algunha  de  Valencia-.

     

      En  fin,  ficamos  á  espera..  

    7 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 28 Dec 2009

    Atención ás infraestruturas

    As  infraestruturas,  como  ninguén  ignora,  condicionan  decisivamente  o  futuro  dun  país. http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2009/12/28/0003_8195647.htm Son,  no  entanto,  un  asunto  que  non  move  paixóns,  ao  menos  entre  nós.

       No  entanto,  nun  blog  de análise  política  como  este  convén  chamar  a  atención  para   aqueles  elementos  que,  causando  menos  entusiasmo   -o gosto  dos  afeccionados  por confirmar  os  seus  propios  prexuízos-  constitúen  un  aspecto  decisivo  da  paisaxe  dun  país. Así  sucede  tamén  co  asunto  das  Caixas.

       A  tendencia  a  pasar  por  alto  a  obxectividade  e  os  argumentos  e  a  poñer  todas  as  cousas  en  termos  de  amigo/inimigo  é  moi  forte nalgunhas  atmosferas  máis  ben  viciadas.É  unha  tendencia  que  conduce,  inevitablemente,  ao  fracaso.

     A  razón  é  moi  sinxela:  aqueles  que  só  teñen ollos  e  ouvidos  para o que  lles  agrada  e  o  mecanismo  da  difamación  para  castigar  aos  que  lles  traen  noticias  do  mundo  fora da  burbulla  -internet  é  un  ámbito  privilexiado para  frikis-  o  que  expresan  é  o  seu  narcisismo, máis  ben  que  a  súa  vontade  de  colaborar  á  transformación dun  país. Véxanse  as  sabias  palabras  de Fermín  Bouza  en El  voto  con  botas  http://votoconbotas.trincheradigital.com/?p=5645

      É  un  instinto  que  se  ve  alimentado  polo  tipo  de  escritor  ou  intelectual  que,  con toda  conciencia  e  cinismo,  evita  afirmar  nada  que  poda  ser  mal  recibido  polos  que  considera  os  seus  lectores. Un camiño  estupendo  para  seguir  o  antigo  lema.  “de  vitoria  en  vitoria  ata  a  derrota  final”.

    5 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 28 Dec 2009

    A confusión intenta explicarse a si mesma..

    Pachi  Vázquez  sobre  a  Lei de  Caixas  que  será  aprobada  mañá:  a  confusión  en  marcha….   http://www.elpais.com/articulo/Galicia/entregare/Feijoo/cajas/ahorro/todos/gallegos/elpepuespgal/20091227elpgal_2/Tes

    2 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 27 Dec 2009

    Unha vía..

    Velaí  unha  vía positiva  e  conveniente  ¿   non  hai  posibilidade  de  que  adquira  maior  extensión ?  http://www.elpais.com/articulo/Galicia/zambullida/linguistica/colegio/corunes/Andaina/elpepuespgal/20091227elpgal_7/Tes

    1 Comentario
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 26 Dec 2009

    A ver se é certo…

    A  ver  se  é  certo..   http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2009/12/26/0003_8192756.htm

     Por  outro  lado  poden  contrastarse  as  realidades  http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2009/12/20/0003_8183369.htm  ,  discutirse   as  infraestructuras

    http://infraestructurasgalicia.blogspot.com/2009/12/galicia-le-ha-vuelto-tocar-la-loteria.html 

    ou  proferir  as  acostumadas  gilipolleces   http://www.laopinioncoruna.es/galicia/2009/12/26/coruna-vigo-molestos-xunta-incluir-marca-glg-tres-vuelos/345892.html

    2 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 26 Dec 2009

    Ah ! O Estado !

    Véxase  esta  noticia  e  especúlese  sobre  a  influencia  que  ese  dato  podería  ter  nalgunhas  conductas  que  se  rexistran  no  país   http://www.farodevigo.es/economia/2009/12/26/tres-gallegos-cobra/398209.html

    1 Comentario
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 25 Dec 2009

    O abade de Montserrat

    Velaí  unha  entrevista  de  Enric  Juliana  co  abade  de  Montserrat  http://www.lavanguardia.es/politica/noticias/20091225/53852532822/catalunya-presenta-signos-de-vigor-hay-que-defender-el-estatut-montserrat-iglesia-babilonia-benedict.html

      Comparese  a  tendencia  catalá  a  facer  o  acordeón  -a  que  cada  quen  toque  a  súa  nota  mantendo  unha  estratexia  común  nos  grandes  temas-  co  vulgar  partidismo  da  política  galega.

    ¡Comenta esta entrada!
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
« Previous Entries

Outros blogs na trincheira

Ciudadano en el ágora

David Giménez Glück

Los derechos de los menores

Reconozcámoslo: no sabemos qué hacer con los adolescentes. Nos parecen gente extraña, incomprensible, con problemas [...]

Diario de una feminista

Violeta Tristán

ORACIÓN POR EL DERECHO AL ABORTO

Si hay que rezar, con tal de que nos dejen en paz y respeten nuestras vidas, que algo valdrán también [...]

El voto con botas

Fermín Bouza

Otra vez la Desafección

Después de rozar mínimos (ver gráfico de abajo: pulsar) tras las elecciones de 2004, la Desafección, medida por el [...]

La trinchera digital

Manuel Rico

Una promesa sepultada

El Gobierno ha decidido archivar la Ley de Libertad Religiosa, que en teoría iba a ser uno de los proyectos estrella [...]

La zona gris

Félix de Mencía

Contra la religión

¿Consultaríamos con un chamán qué deben aprender nuestros hijos en la escuela? ¿Convocaríamos a una peña del [...]

Marcos y molduras

Luis Arroyo

Datos no; relatos sí. Políticas no; valores sí

No es puramente un discurso sobre el Estado de la Unión, como se ha dicho, sino más bien cubrir la formalidad de [...]

Sin frases hechas

Ana Noguera

El verano sólo fue un paréntesis

Finalicé el último artículo, recordando los dos “dolores de cabeza” a los que se enfrentaban los grandes [...]

Taberna y otros lugares

Arturo Burton

Las tortas de Pedro Jota

“Si mi hija Cósima se viste así para una recepción, vamos, es que le doy una torta”. Palabra de Pedro [...]

O café na trincheira

Antón Baamonde

Con Arcimboldo ven o verán..

      De  momento,  esta  fiestra  pecha.   Grazas  a  todos  os  que  entraron  no  Café na  [...]

El sedàs

Ferran Casas

CiU precipita la seva estratègia i perd la basa del finançament

Artur Mas va fer dimarts una roda de premsa important que podria marcar un abans i un després en les conseqüències [...]

Itsasertzetik

Guillermo Malaina

Ajuria Enean “piper” asko euskara gabe

Albiste hau aurkitu dut Berria egunkarian. Beherago, erdaraz, Semanal adizkariak argitaraturiko erantzun zuzena. [...]

Blog publicado con Wordpress

© Todos os dereitos reservados

Cabeceira: Guillermo Varela - Deseño: Daniel Solana - Programación: Rodrigo Díez Villamuera