O café na trincheira

• 27 Nov 2009

  Admirable Cataluña: reaccións dende Galicia

    Mentres  Núñez  Feijóo  pregunta  “se  alguén  non ve  presión  na fotocopia  que  se  publica  na  prensa  catalana”  La  Voz  de  Galicia  enuncia  o  punto  de  vista  da  dereita  local  -e  non  só  da dereita-   http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2009/11/26/0003_8131792.htm  “o  modelo  catalán  condiciona  o  futuro  da  cohesión  autonómica.

    O  que  se  busca  é  o  descrédito  do  Estatut  sobre  a  base  do  modelo  de  financiamento. No  fondo,  xógase  coa  idea  que  opera  no  subconsciente  colectivo  de  que  Galicia  é  unha  sociedade  subsidiada,  por  tanto  con  medo  a  perder  a  subvención. Esa  é  a  grande  liña  argumental  de  Feijóo  e de  todos  os  que  se  opoñen  ao  cambio  que  representa  a  nova  xeración  de  estatutos.

    ”Virgencita  que  me  quede  como estoy”,  exclámase  dende  ese  temor. Ese  é  o chan  sobre  o  que  argumentar  o  interese  de  Galicia  en  apoiar  a  visión  centralista de  España. Sendo  probes,   debemos  opoñernos  ao  egoísmo  catalán,  como  o  fan  estremeños  e  casteláns..  É  un  discurso  que  ten  forza,  e  que  se  apoia  nalgúns  datos  certos  e  tamén  nalgunhas  falacias. Desmontalo  non  é  fácil. 

    Na  oposición  cálase,  por  iso. Cálase,  ademais,  porque  o  PSdeG  non  se  atreve a  ser  federalista  e  porque  o  BNG  pensa  que  a  autodeterminación  mola  máis. Non  hai ambición,  nin  realismo. Todo  se resolve  en  escaparse  pola  tanxente. Non  habendo  ideas  claras  sobre  Galicia  ¿como  ía  habelas  sobre  a  súa  inserción  en  España ?.

  13 Comentarios
  Compartir:
• 26 Nov 2009

  Seny

  Poden  lerse  outras  adhesións  da  sociedade  civil  de  Cataluña  á  editorial   de  onte  no  “El Periódico  de  Cataluña”  http://www.elperiodico.com/default.asp?idpublicacio_PK=46&idioma=CAS&idnoticia_PK=665306&idseccio_PK=1008

    A  cuestión  do  Estatut,  enténdase,  é  decisiva  tamén  para  Galicia. Do  que  saia  dos  furados  do  TC  dependerá  a  configuración  de  España  no  período  inmediato,  a  súa  nova  xeometría,  o  que  quere  dicir,  para  nós,  o  nivel  ao  que  pode  erguer  Galicia  o  seu  autogoberno  no  mellor  dos  casos.

    Explícito  o  que  presupoño:  Galicia  non  ten  por  si  mesma  vontade  política  para  xestionar  o  actual  Estatuto  de  Autonomía  coas  súas  posibilidades,  moito  menos  para  transformalo  á  alza. Xa  se  veu  o  fría  e  indiferente  que  é  a  sociedade  galega  ante  as  cuestións  relativas  ao  seu  autogoberno  cando,  na  lexislatura  anterior,  non  se  puido  detectar  movemento  algún  de  cellas  ante  a hipótese  dun  Novo  estatuto.

    A  sociedade  galega  non  entende  a  utilidade  práctica  do  marco  xurídico. Nin  do  actual,  nin  do  que  viñera. Os  grandes  temas:  o  tráfico  aeroportuario, o  sistema  de  comunicacións  con  Portugal,  a  ordeación  interna  de  Galicia,  as  novas  áreas  metropolitanas,  o  impulso  aos  dereitos  cidadáns  de  nova  xeración. Todo  iso  sona  a  música  celestial  para  os  ouvidos  do  galego  medio  e  tamén  para  o  das  elites,  de  tan  baixo  nivel  entre  nós.

    De  modo  que, como  xa  o  fixera  hai  trinta  anos,  Galicia  ten  que  ir  na  roda  de  Cataluña. Iso,  no  mellor  dos  casos. Porque,  a  diferencia  de entón,  non  hai  consenso  político  nin  se  ven  posibilidades  de  facer  unha  manifestación  do  “aldraxe”.

    Certo,  o  nacionalismo  pasou  de  criticar  a  autonomía  a  apoiala  con  certa  renuencia,  pero  o  PP,  o  partido  maioritario  nestes momentos, ve  por  boca  de  Feijóo  ao  Estatuto  catalán  como  a  expresión  de  Lucifer.

    Sen  un  proxecto  claro  por  parte  de  ningunha  das  tres  forzas  todo  se  disolve  e  vai  polo  carreiro…

    Seny,  necesitamos. Sentido  común,  realismo,  pragmatismo,  determinación  e  obxectivos claros, concretos  e  alcanzables…  e  sobre  eles  construír  consensos,  non só  políticos..

  9 Comentarios
  Compartir:
• 26 Nov 2009

  Admirable Cataluña

  Veleiquí  o texto  aludido  no post  anterior http://www.elpais.com/articulo/espana/dignidad/Catalunya/elpepuesp/20091126elpepunac_2/Tes

  4 Comentarios
  Compartir:
• 25 Nov 2009

  A prensa de Cataluña..

  En  noticias  como  esta  pónse  de  manifesto  o  consenso  de  fondo  da  sociedade  catalá. Dí  o  tópico  que  Cataluña  oscila  entre  a  Rauxa  e  o  Seny,  dende  logo inciativas  como  esta  exhiben  determinación  e  sentido  común.  http://www.lavanguardia.es/politica/noticias/20091126/53831111238/la-prensa-catalana-publica-un-editorial-conjunto-en-defensa-del-estatut.html

    Cataluña  é  a  sociedade  capaz  de  defender  os  seus  puntos  de  vista:  de  evitar  que  un  Tribunal  desacreditado  impida  a  federalización  de  España. Toda  política  en  Galicia  debería  saber  considerar  o  exemplo  catalán  de  realismo  e  firmeza.

  ¡Comenta esta entrada!
  Compartir:
• 25 Nov 2009

  Se Feijóo..

  Se  Feijóo  está  facendo  o  que  parece  que  está  facendo,  entón  tal  vez  sexa  posible  evitar  a  perda  do  poder  financeiro  por  parte  de  Galicia.

   Como  se  ten  dito  tantas  veces  sen  poder  financeiro  pouco  pode falarse  de  poder  autónomo. A  perda  desas  institucións  sería  un  machadazo  nas  opcións  de  futuro  do  país. 

    A  aprobación  da  moción  do  BNG  que  solicitaba  a  elaboración  dunha  nova  Lei  de  Caixas  parece  o  principio  do  fin  de  Gayoso  e  Méndez. A noticia  de  hoxe,  http://www.elpais.com/articulo/espana/Xunta/tramitara/via/urgencia/reforma/Ley/Cajas/elpepuespgal/20091125elpepunac_15/Tes non parece  entenderse  fora  do  contexto  da  presión  sobre  os  dous  directores  xerais das  dúas  caixas,  a  fin  de  que  dean  a  súa  conformidade  a  un  proceso  de  fusión.

   A  aprobación  desa  Lei  evitará  que  as  caixas  se  convertan  en  entidades  unipersonais,  en  focos  de  bonapartismo  como  foi  o  caso  no  pasado,  para  abrir  outro  tempo  que  agardemos  sexa  de  maior  transparencia  e  control  democrático

    Na  forma  Feijóo  fíxoo  ben:  foi  no  Parlamento,  onde  se  ubica  a  representación  popular,  que  convocou  a  ambos. É  natural  que  para  tomar  unha  decisión  dese  calado  Feijóo  intente  contar  coa  unanimidade  dos  tres  grupos  da  cámara  e  coa  dos  sindicatos  maioritarios. A  Pachi  Vázquez,  por  certo,  a  situación  pillouno  descolocado  e  da  unha  sensación  de  enorme  desnorte  por  parte  do  PSdeG  que  non  é  capaz  de  adoptar  unha  posición  inequívoca.

  Esta  é  unha  forma  correcta  de  proceder. Esperemos  que  a  nova  Lei  ademais  de  modificar  a  composición  dos  órganos  de  xestión,  garanta  a  súa  eficiencia  e  profesionalidade,  tanto  coma  o  papel  de  banca  semi-pública  de  Galicia.

    Repito:  se  Feijóo  está facendo  o  que  parece  que  está  facendo.

  3 Comentarios
  Compartir:
• 24 Nov 2009

  A opinión en Cataluña

  Recollo  dous  artigos  da  Vanguardia. O  primeiro  é  de  Miquel  Roca,  o  avogado  e  membro  de  CiU  que  foi  un  dos  redactores  da  Constitución  http://www.lavanguardia.es/lv24h/20091124/53829686081.html 

   O  segundo  é  debido  a  Jordi  Barbeta  e  é  un excelente  resumo  da  situación  http://www.lavanguardia.es/lv24h/20091124/53830416591.html 

    Cataluña fai  as  cousas  ben,  moi  ben…

  4 Comentarios
  Compartir:
• 24 Nov 2009

  As Caixas: Esta é a liña 2

    Os  tres  grupos  da  cámara  aprobaron  esta  mañá reformar  a  Lei de  Caixas,  o  que  El País  relata  así  http://www.elpais.com/articulo/espana/Ultimatum/Feijoo/cajas/decidan/semana/fusion/elpepuespgal/20091124elpepunac_20/Tes   

    Esa  sería  a  liña:  deixarse  de  parvadas  e  atar  en  curto  aos  dirixentes  das  dúas  caixas  a  través  dunha  nova  Lei. Un  dos  problemas  do  país  deriva  do  carácter  bonapartista  dos  dirixentes  das  dúas  entidades. Posúeno  porque  todo  o  mundo  -e  cando  digo  todo  o  mundo  digo  todo  o  mundo-  deixoulles  facer  dende  sempre. 

    Se  hai  algunha  posibilidade  de  que  o  pior  non  suceda  debe  intentarse.

   É  lamentable  a  maneira  en  que  o  PSdeG  marea  a  perdiz  con  este  tema,  mantendo  simultaneamente  cinco  posicións  distintas:  a  ausencia  de  altura  de  miras,  o  curtopracismo  para  desgastar  a  Feijóo,  ou  a  incapacidade  para  poñer  en  liña  a  Caballero  e  Losada  son  patéticas,  e desacreditan  a  un  partido  que,  sobre  este  asunto,  debería  falar cunha  única  voz.

     Feijóo  ten  que  gobernar,  sen  escaquearse  das  súas  obrigas,  pero  tamén  a  oposición  ten  que  cumprir  o  seu  papel  con  responsabilidade.

    Unha  vez  dito  isto,  leva  razón  Albino  Prada  cando  sinala  o  que  podería  ser  a  axenda  de  certa  clase  de  xente,  que  usa  a  pólvora  do  Rei,  cos  cartos  alleos  http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2009/11/24/0003_8127067.htm

    En fin,  veremos  en  que  queda  todo  isto,  se  MAFO,  Rato,  Trichet  e  tutti  quanti  levan  a  cabo  os  seus  plans  ou  non.

  1 Comentario
  Compartir:
• 24 Nov 2009

  De que pé coxeo..

  Non  tanto  polos  post  deste  blog,  como  polo  artigo publicado  onte  en  El  País,  http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Mais/BNG/elpepiautgal/20091123elpgal_8/Tes   un  dos  participantes  no  blog Renovar o BNG http://renovarobng.blogaliza.org/ pregúntase  De  que  pé  coxea este ?  ao  que  XGaliza,  nin  curto  nin  preguiceiro  responde “desde  a  banda  do  PSOE  Antón  Baamonde.. http://xgaliza.blogspot.com/2009/11/mais-bng-ou-fin-bng.html .

   Sen  que  sirva  de  precedente,  farei  esta  pequena  aclaración:  coxeo  do  meu  propio  pé. Tal  vez  a  miña  coxeira  non  guste  a  todos,  pero  é  a  que  teño. As  miñas  opinións  débense  a  min  mesmo  en  exclusiva  -traballo  dabondo  custoume  telas-. Tal  vez  non  son sempre  as  opinións  que  lles  gustaría  escoitar  aos  que  as  oen,  pero  son  as  que  teño.

    Podo  equivocarme,  podo  estar  errado  de  lado  a  lado,  pero  as  miñas  opinións  son  miñas  e  non  lle  pregunto  a  ninguén  cales  teño  que  ter. Practico  o  adaxio  francés  “Cést  mon  opinion,  et  je  la  partage”.  Se  acerto,  ou  mesmo  se  erro,  tal  vez  colabore  a  que  alguén  forme  o  seu  propio  criterio 

    Como  no  comentario  tal  vez  se  encerra  un  amago  de  descrédito  afirmarei  explicitamente:  non  son  do  PSOE,  nin  do  PSdeG,  nin  -que  eu  saiba-  funo  nunca.

   Tampouco  me  importaría  selo,  dito  sexa  de  paso  e  calquera  día  ao  mellor  me  apunto.  Nese  partido  hai  xente  que  me  parece  honrable  e  moitos  son  amigos  meus. Claro  que  o  mesmo  me  pasa  co  BNG:  hai  nel  moitas  persoas  que  contan  con todo  o  meu  aprezo  e  que  son  amigas  miñas  case  dende  que  teño  uso  de  razón. Mesmo ! ai ¡  teño  algún  amigo  que  é  do  PP,  e  do  que  aseguro  a  súa  boa  fe.

    Sobre  o  artigo  e  o  post  obxecto  de  discusión:  sería  moi  bo  que  me  equivocase. Pero ¿ non  hai  que  considerar  a  posibilidade  de  que tal  poda  suceder?. Ao fin  e  ao  cabo,  como  reza  o  refrán  castelán  “más  vale  prevenir  que  lamentar”.

  8 Comentarios
  Compartir:
• 23 Nov 2009

  O BNG ao borde do abismo

     Se  non  consegue  acertar,  ao  BNG  se  lle  acaba  o  tempo. Irá  perecendo,  non  por  morte  súbita,  senón a  través  dunha  progresiva  consunción,  dun esmorecemento  paseniño.

     Durante  moito  tempo,  Galicia  viviu  a  ilusión  de  que  era  como  Cataluña  ou  Euskadi,  e  que  o  seu  nacionalismo,  aínda  que  máis  débil,  algún  día sería  o  protagonista  da  súa  construcción  nacional.

    Na  España  cuasi-federal  de  hoxe,  Galicia  está  perdendo  peso. Peso  económico,  demográfico,  político. Andalucía  ou  Valencia,  pola  súa  poboación  ou  capacidade  de  medre,  teñen  máis  capacidade  de  decidir  a  política  española.  Mentres,  na  orde  interna,  éstase  producindo  unha  dualización social  -e  lingüística-  que  veremos  que  futuro  nos  depara.

    En  apariencia  o  nacionalismo  galego  tería  que  ser  o  garante  de  certa  integración  social. Tería  que  estar  á esquerda  o  suficiente  para  defender  os  servizos  públicos,  tan  importantes  nunha  sociedade  non  rica  en  exceso,  pero  conservando  tamén  capacidade  de  interlocución  con  todas  aquelas  clases  medias  e  empresarios  que  poideran  ver  nel  unha  forma  de  defensa  dos  propios  intereses  no  marco  estatal  e  europeo.

     No  entanto,  o  nacionalismo  aparece  aos  ollos  da  sociedade  como  forma  de  expresión  de  segmentos  altamente  ideoloxizados,  perdendo,  por  tanto,  o  carácter  central  que  todo nacionalismo  reclama.

    Reclama  ese  carácter  central  porque,  por  definición  o  nacionalismo  ten  que  aspirar  a  liderar  o  país  e  non  so  operar  como  unha  forza  meramente  influínte  ou  condicionadora  das  políticas  dos  demais. 

     Se  esa  fase  perdura  no tempo. Se o  nacionalismo  é  durante  dez  ou  vinte  anos  máis  a  forza  do,  digamos,  quince  por  cento,  revelará  o  seu  carácter  residual  cunha  capacidade,  ao  sumo,  de  influencia  indirecta.

    Ata  o  momento,  salvo  un  breve  espazo  no  que  lle  fixo  o  sorpasso  ao  PSOE  de  Caballero,  tivo  ese  mero  papel,  pero  conservaba  o  prestixio  de  poder  converterse  nunha  forza  capaz  de  tratar  de  tí  a  tí  a  PP  e  PSdeG,  o  que  lle  daba  certo  valor  engadido. Iso  é  o  que  parece  estar  perdendo:  o  seu  carácter  de  forza  de  futuro.

    Se  non  consegue  recuperar  o  seu espazo,  e  para  iso  non  abonda  con  manter  as  consabidas  inercias, o  seu  porvir  xa  está  decidido. Volverá  a  subir  en  votos,  pero  sempre  nun  segundo  plano,  como  unha  especie  de  partido  bisagra.

    Agora  ben  ¿quen ten  a  fórmula  que  torne  posible  ese retorno  á primeira  liña ?.  Non  será  nada  fácil  que  ninguén  poda  atopala,  menos  nun  contexto  estatal  que  se  aveciña  previsiblemente  duro,  co  PP  no  goberno  central  e  Cataluña  e  Euskadi  alonxándose  aló  no  horizonte..

  13 Comentarios
  Compartir:
• 22 Nov 2009

  O Constitucional sobre o Estatut

  Se  se  confirman  as  actuais previsións  acerca  da  decisión  que  ha  de  tomar  o  TC  sobre  o  Estatut  de  Catalunya  -nos  últimos  anos  o  baile  no  tribunal  foi constante-  http://www.elpais.com/articulo/espana/termino/nacion/cae/Estatuto/elpepuesp/20091122elpepinac_1/Tes o  PP  terá  gañado  unha  batalla  importante  no  seu  camiño  á  Moncloa. En  realidade  cobrará  dous  páxaros  dun  tiro.  Non  só  tera  posto  un  dique  momentáneo ao  Estado  Federal  senón  que  terá  conseguido  enfrontar  a  Zapatero  e  ao  PSOE  non  só  con  ERC  ou  CiU  senón  co  PSC http://www.lavanguardia.es/politica/noticias/20091122/53828813669/la-mota-negra.html  .

    O  que  de momento non  conseguiu  en  Galicia  -dividir  a  BNG  e  PSdeG-  conseguirao  a  través desta sentenza.  O  TC  será  o  brazo  executor  de  toda  posible  maioría  socialista  futura en  España.

    As  consecuencias poden  ser,  en  efecto,  de órdago. Dúas,  especialmente A )  o incremento  da desafección  política  en  Cataluña  ao estado  constitucional  e a  remontada  do  independentismo. B ) Dado  que  parece  pouco  probable  que  o  PSC  teña  un  especial amor  polo  suicidio  as  súas  relacións  co  PSOE  entrarán  nun  período de enorme  tensión,que  veremos  como acabará. De  producirse  o  desencontro  final  pode  sero  principio  do  fin  do  socialismo  español  como partido  de  goberno.

    Mirando máis  lonxe: se o  nacionalismo  vasco  violento  abandona  as  armas  ou  se  produce  unha  remontada  de  PNV-EA-Aralar  -ou  ás  dúas  cousas xuntas-  o  desafío  ao  estado  vai  a  aumentar  de  modo  considerable  na  próxima  década,  pola  vía  escocesa   http://www.xornal.com/artigo/2009/11/21/politica/quintana-ve-escocia-modelo-util-galicia/2009112100130970010.html  ou  quebécois.

    Nese  sentido,  e  visto  en  perspectiva  española,  o  TC  estáse  comportando de  maneira  irresponsable  e  poñendo  en  perigo o  consenso  que  da  vigor  ao  sistema  político.

     Visto  en  perspectiva  galega:  non  hai  de  qué preocuparse. Se  non  me  equivoco  aquí  o nacionalismo xa  asumiu  a  súa  derrota  hai moito  tempo  -dende  o  comezo  ocultou  a  súa  incapacidade  e  autocastración política  co  recurso  a  retóricas de  moito  ruído-  e  o  proxecto  federal  aquí  apenas  conta  con  defensores.

  16 Comentarios
  Compartir:

Blog publicado con Wordpress

© Todos os dereitos reservados

Cabeceira: Guillermo Varela - Deseño: Daniel Solana - Programación: Rodrigo Díez Villamuera