A mente ten que descansar. As neuronas teñen que irse a durmir. O encefalograma plano é unha utopía que hai que intentar en Agosto. Vémonos a fins do próximo mes. !Saúdos a todos os que len este blog e que teñades un bo verán ¡
Coidádevos. Sede felices ¡
Reproduzo como post un comentario a Xoteño
Xoteño, gracias por reproducilo. Internet serve ás veces para esquivar o bloqueo de determinados puntos de vista. Que o inclúas no blog do barrio é un modo que serve á formación dunha opinión pública ilustrada e democrática.
Todo se acaba, tanto o bo como o malo. Houbo un tempo no que todo o mundo pensaba que Francisco Vázquez seguiría aí, eternamente, pero pasou. Nunca La Voz de Galicia estivo tan identificada cun partido -o PP- como o está hoxe. A perda de lexitimidade tardará anos en evidenciarse, pero xa comezou. E para un xornal a credibilidade é case todo.No que fai referencia ao terceiro vértice -o poder financeiro- despois do verán veremos que nos depara o Banco de España.
En todo caso, hai que vencer a opacidade. O tipo de coruñesismo que impulsaba Francisco Vázquez prexudicaba os intereses da Coruña facendo pasar por grandes logros cousas tan estúpidas coma que se instalara na cidade El Corte Inglés ou Continente -pasa algo parecido agora con Ikea- como se esa ubicación non respondera a un mercado interesante para esas grandes superficies.
Mentras, todo o que se parecía a traballo -o porto pesqueiro- foi desaparecendo dunha cidade que se deixaba cautivar polo señoritismo dalgúns poucos. Tamén Francico Vázquez impediu toda proposta de área metropolitana ou de colaboración co entorno. O resultado foi que Coruña perdeu poboación. As operacións urbanísticas foron de resutados fabulosos para alguns construtores amigos -outros foron apartados-, o centro da cidade e a zona vella estivo artificialmente paralizado -¿a quen interesaba iso?-, non houbo urbanismo digno dese nome e o prezo dos pisos subeu mesmo por riba do que sería normal dunha cidade dese tamaño en pleno boom da vivenda.
O disparate do Porto Exterior agora é xa público e notorio. Pero contanse cos dedos dunha man os que avisamos en público do que todo o mundo informado sabía polo baixo: que se trataba dunha operación de carácter especulativo, ligada -unha vez máis- ao interese por encher de viendas de luxo o porto. Nin Pedro Solbes nin Magdalena Álvarez quixeron darlle para diante a ese fiasco -ese é o seu mérito- pero o público dificilmente podería enterarse de ler as sesgadas informacións da única fonte dispoñible. Que non había nada pensado sobre o papel do porto demóstrao o feito de que nin vale para contedores nin parece que poida valer como porto refuxio nos meses en que hai temporal.En fin, unha historia triste na que nin mariñeiros expertos nin enxeñeiros foron tomados en consideración. E o peor é que todo iso pase desapercibido. Que todo o mundo cale, incluíndo forzas políticas que non queren ir contra a corrente manipulada da opinión.
A Coruña carece, neste momento, dun modelo de futuro. A vivenda e as finanzas -os dous sectores en crise- compoñen parte substancial da súa capacidade de crecemento. Non pode deixar de notarse, incidentalmente, que Amancio Ortega nunca formou parte do cónclave e que o fenómeno Zara tivo orixe e desenvolvemento non ligado a ese núcleo.
Pero o peor, insisto, é a falta dunha opinión pública informada, racional, ponderada e non sometida á chantaxe dos que se envolven na bandeira do coruñesismo para que ninguén poña en cuestión os seus máis que cuestionables negocios. Non se pode escapar do perigo se un non sabe nin que existe.
Unha aperta.
En realidade, na Coruña goberna unha oligarquía que non para de darse medallas os uns aos outros como tan ben apunta, coa súa gracia usual, José Manuel Ponte
http://www.laopinioncoruna.es/opinion/2009/07/28/opinion-medallas-reconocimientos/307513.html
É a mesma xente que está conseguindo que A Coruña perda peso e que mudase o papel que tivo en Galicia. Hai que lembrar que, contra o prexuízo xeral, ata que se convertiu na capital de verán de Franco, A Coruña foi unha cidade na que o federalismo republicán -a ORGA-, os anarquistas e socialistas e o PG na súa facción máis liberal e política -por oposición á dereita culturalista ourensán de Risco &co- tiña o seu asento. Nada que ver co que certas elites contemporánneas fixeron dela, falsificando o seu pasado.
Esa oligarquía fai profesión de fe de coruñesismo, pero todas as decisións que tomou, tan beneficiosas para eles, prexudicaron á súa cidade. Fixeron dela unha cidade de servizos pouco competitivos e practicaron unha política cun único sentido: favorecer aos que formaban parte do concláve.
Nos últimos anos hai signos de que se foi debilitando o seu poder, que chegou a ser omnímodo. Todos os materiais acaban mostrando a súa fatiga e así pode notarse que debaixo da superficie hai algo que se move nesa cidade. Nin unha parte das elites locais traga xa coas rodas de muíño que durante tanto tempo foron o pan noso de cada día nin a marxe de manobra é tan grande como foi para eles.
A oligarquización, a combinación entre un periódico, as institucións financeiras e a política demagóxica da que Vázquez foi só unha das manifestacións fixo desa cidade, en tempos, un lugar de unanimidades á búlgara.
Unha das tarefas importantes en Galicia é desactivar os fenómenos de oligarquización local alí onde se produzan. É responsabilidade das forzas políticas, dos cidadáns, dos empresarios -que, se non son do grupo, son tamén prexudicados- e tutti quanti. Na Coruña unha maior pluralidade informativa - La Opinión, Xornal de Galicia- está favorecendo pouco a pouco esa evolución. Lendoiro tivo que pagar peaxes importantes por este motivo, como é notorio.
Pero a marcha das cousas é a que é e, en efecto, o patriotismo canalla de certo coruñesismo prexudica á Coruña. Non anda enteiramente descamiñado Precedo, pero moitos outros argumentos poderían darse nesa mesma dirección
http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2009/07/30/0003_7877778.htm
Velaí un traballo interesante
http://www.lavozdegalicia.es/dinero/2009/07/26/0003_7870264.htm
refuta algunhas verdades demasiado obvias
Galicia está perdendo peso demográfico a cada paso. A participación do seu PIB no total estatal está en pleno proceso de redución en lóxica coherencia co seu menor índice de crecemento. O novo modelo irá quitándolle parte do financiamento que ata agora lle correspondía -e que facilitou investimentos irresponsables por parte de gobernos mediocres-, e cabe tamén que perda as súas institucións financeiras -tal vez Caixa Galicia acabe sendo unha sucursal de Caja Madrid, en perfecta metáfora de por onde van os tiros-. Ademais, está no camiño de disolver os principais trazos da súa identidade histórica -incluído o lingüístico- e a indiferenza social avala a ausencia dunha discusión sobre un novo estatuto que puidera intentar limar algún destes aspectos.
Como o que avisa non é traidor, anuncio: de todo iso infírese que estamos ao comezo dunha inflexión. Galicia parece estar cruzando unha liña que a conducirá a converterse no bo tipo de comunidade autónoma, vista dende os ollos de El Mundo e tutti quanti: a que asume a súa condición de provincia sen maiores complexos ou prexuízos. Nos primeiros tempos da democracia o feito de ter aprobado, nas difíciles condicións da guerra, un Estatuto de Autonomía, validaba a súa condición de nacionalidade histórica e dáballa argumentos a aqueles que impediron que se aprobase o chamado Estatuto da aldraxe. Galicia, aínda con menos forza, parecía que podía ir no mesmo cesto que Cataluña ou o País Vasco.
Esa ilusión parece estar desvanecéndose. Nas condicións de hoxe teñen aparecido novos actores -Madrid, Andalucía, Valencia- que reducen o seu peso político. O PP de Galicia, o principal partido do país, renunciou a ser a CiU galega para converterse nunha versión sen matices de Génova, 13. O principal periódico do país recorre similar camiño e a opinión pública e os últimos resultados electorais non parecen desconformes con esa orientación global. Todo parece conformar unha imaxe coherente.
É posible atopar dúas escolas de pensamento sobre a liña de conduta que vai seguir no futuro o PP acerca da cuestión lingüística. A máis nutrida imaxina que, feitas un par de filigranas para contentar aos sectores máis castelanistas, os conservadores retornarán ao statu quo ante. É a esperanza, por exemplo, de todo o galeguismo institucional que, doutro modo, se vería nunha posición difícil e desairada e, tal vez, dunha parte do PP, do PSdeG e ata do BNG.
O que esperan os que confían nesa volta ao rego é que o PP aprobe un decreto que substitúa ao anterior -que instituía unha porcentaxe de ao menos un 50% por cento para as materias en galego por outro que sexa dalgún modo aceptable. Esa é a verdadeira e complicada tarefa de Anxo Lorenzo. Esa esperanza vese menoscabada, no entanto, pola desaforada actividade do goberno galego en orde á súa deconstrución.
A suposición, que provén do período de Fraga, de que o goberno non quere complicacións nesta materia tal vez non ten en conta que este PP xa non é aquel PP. Dende a toma de posesión as múltiples iniciativas contra a presenza do galego -supresión do seu exame nas probas do Sergas- ou a continuación da liña de ataque de liberdade fronte a imposición -a enquisa ofrece material para esa guerra- suxiren que a posición de fondo é máis belixerante do que foi o caso no pasado. Infinitamente máis.
Agora xa sabemos quen son os birretes, e polo que se ve, non andan sobrados de ilustración, pero saben canalizar moi ben a frustración e o resentimento de certos segmentos sociais. A ofensiva en curso, se continúa deslexitimará a todo aquel que se acerque demasiado. É un aviso para navegantes.
Dende logo, todo parece apuntar a que o cabalo de batalla vai ser o novo decreto inspirado na filosofía do 33% para cada idioma. É un obvio intento de contentar a todos que, na súa aplicación práctica, pode ofrecer interesantes posibilidades de adaptación ao territorio ou, pola contra xerar aínda máis conflito. Veremos o que pasa.
A segunda escola de pensamento infire da liña de actuación de Núñez Feijóo, tomada das pías nas que beben os conservadores de toda España que, moi ao contrario, o que virá é unha ofensiva sistemática contra o idioma que, no límite, intentará convertela nunha lingua optativa, por oposición ao castelán, que sería o idioma por defecto. Isto, naturalmente, como tipo ideal, dado que a administración galega non pode dar tan rápido ese xiro, por moi diversos motivos.
De ser certa esta segunda opción o que hai que ter en conta é que estamos ante algo moi novo. Se o PP recorre este camiño é porque xulga que pode. Porque supón, con razón ou sen ela, que no actual nivel de castelanización do país e coa inimiga contra o galego que xa ten masa crítica, poden reducir aos seus adversarios a cinzas. Son eles os que escolleron este campo de batalla, hai que lembralo.
O fiel da balanza vai ser a sociedade galega. Na miña opinión non é evidente cal vaia a ser nin o guión polo que discorra o asunto -os xiros de cada un dos actores non deberían deixarnos estupefactos aos que xa imos tendo anos- nin que novo consenso de fondo vai establecer, a través de procesos inducidos ou espontáneos, a sociedade galega. Non quero que isto pareza pesimismo pero moi ben pode gañar esa visión que só lle concede ao galego un estatus optativo, concedido desde a magnánima condescendencia da sociedade que vive como natural e maioritario o seu criterio.
Non quero que pareza pesimismo: estou establecendo unha hipótese que hai que considerar. En Galicia hai moita xente que le a Gramsci ao revés: non era “Optimismo da intelixencia, pesimismo da vontade” senón o seu contrario “Pesimismo da intelixencia, optimismo da vontade”. Ou para dicilo co refrán que lle da título a este blog “non é o mesmo tomar as trincheiras no café que o café nas trincheiras”.
O significado do novo modelo de financiamento autonómico é este: un paso máis no camiño do federalismo.
Ese modelo é consecuencia das demandas de Cataluña, derivadas da aprobación do novo Estatuto -que está pendente de ser convalidado polo TC- e implica un incremento do autogoberno de Cataluña e das outras comunidades que teñan aprobado estatutos que vaian na mesma direción -o que non é o caso de Galicia- ao aumentar a corresponsabilidade fiscal e a capacidade normativa.
Os instrumentos definidos polo estatuto catalán -axencia tributaria propia, etc.- sumados á maior capacidade de decisión sobre o IRPF, o IVA, e dos impostos especiais teñen este significado político.
É de supoñer que Feijóo firmará o acordo para recoller o novo monto de diñeiro, aínda que a súa oposición a elaborar un novo estatuto de Galicia levaba implícita a renuncia á creación desa axencia tributaria e etcétera. Falto de visión estratéxica limitouse a seguir o guión definido por Génova 13. Moi poucas mentes en Galicia están atentas ao encaixe galego na España que se está fraguando. Pásalle a Feijóo, pero non só a él.
O resumo: a boa noticia política vése compensada, vista dende Galicia, con esta outra: o máis probable, unha vez quede clara a letra pequena do modelo é que Galicia saia económicamente prexudicada.
A pasada semana fun ao cine a ver “Os homes que non amaban ás mulleres”, a versión cinematográfica da primeira das tres novelas do xa famosísimo Stieg Larsson. É unha película moi entretida, na que o espectador de cine de serie negra non quedará defraudado. A trama inclúe corrupción, violencia sexual e asasinatos. Nese sentido, as regras do xénero de ningún modo son desprezadas.
O que Larsson describe é unha Suecia, ou un mundo, no que detrás do aspecto amable e civilizado, é posible descubrir o inquietante e oculto. As idílicas paisaxes do país nórdico son tamén o escenario do macabro e sórdido. Todas as familias, e máis se son da alta burguesía, ocultan un cadáver, como mínimo.
En realidade, a personaxe central, Lisbeth Salander, unha hacker de infancia arrasada e que practica un código de xustiza privado baseado no principio “Ninguén é inocente, só hai diversos graos de responsabilidade” recorda dalgún modo ao do inspector Wallander que fixo famoso a outro autor sueco, Henning Mankel.
Máis alá das diferenzas o que une a Salander e Wallander é o seu estrañamento dun mundo que saben cruel. Son seres solitarios que, sen embargo, seguen entregándose a un certo sentido da xustiza. Un podería dicir que é posible rastrear neles o fío da responsabilidade dos protestantes ante si mesmos e ante Deus.
O matiz que introduce Larsson en relación a Mankel, radica en que Salander pode moi ben tomarse a xustiza pola man. Non só non confía na lei nin nas autoridades, tampouco ten reparos en ser ela mesma o brazo executor da xustiza, implacable e agresiva. Salander posúe o tipo de intelixencia máis raro: aquel que consiste en aceptar a realidade. A fascinación que exerce deriva desa falta de ilusións que nin por un momento a leva a abandonar principios morais inviolables: os dun certo anarquismo da idade informática.
Reproduzo un inventario de Albert aparecido nos comentarios á noticia aparecida en Público http://www.publico.es/espana/238008/nueva/iniciativa/feijoo/liquide/gallego
Para depende (14:32). Que típico argumento de los supremacistas castellanos. Por que el gallego es menos útil para la ciencia que el castellano? Acaso el castellano es el idioma científico universal?
Es la continua insistencia de la extrema-derecha de intentar colar que el gallego solo para hablar con las vacas.
Le recomiendo a esta gente el manifiesto al respecto de los profesores de ciencias de Galicia (http://www.vieiros.com/nova/74718/o-galego-e-o-ensino-da-ciencia) y la opinión de una serie de científicos gallegos de máximo nivel en el CERN (http://www.vieiros.com/nova/74351/cientificos-galegos-no-exterior-fan-publico-un-manifesto-en-defensa-da-lingua), extremadamente clarificador. Además del manifiesto que se reporta en el artículo de Público (http://galegopatrimoniodahumanidade.blogaliza.org/), que por cierto, el enlace que da público no me va, es impresionante comprobar como la ciudadanía gallega se moviliza ante la política gallegófoba de Frijol. Primero la manifestación a favor del gallego más numerosa de la historia (50.000 personas en Compostela, recordar que la asociación gallegófoba Galicia Bilingüe obtuvo más promoción con una manifestación de 2.000 personas, muchas traídas de fuera de Galicia, que llevaban el paraguas con la bandera española y vasca típico de las manifas de AVT). Outras reaccións: Colectivo Casaescola (http://www.blogoteca.com/casaescola/index.php?cod=65023), estudantes galegos emigrados (http://ogalegoeutil.wordpress.com/), equipos de normalización (http://www.xornal.com/artigo/2009/04/18/galicia/mas-equipos-normalizacion-firman-apoyo-decreto-gallego/2009041812260075657.html), sindicatos y colectivos educativos (http://www.vieiros.com/nova/74699/sindicatos-e-colectivos-educativos-unen-voz-a-prol-do-respecto-ao-galego-nas-aulas), Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia (http://www.vieiros.com/media/vieiros/manifesto-psicologos-lingua.pdf), Nova Escola Galega (http://bretemas.blogaliza.org/files/2009/06/neg_opina_09_02.pdf), ILG (http://www.anosaterra.org/media/media0000015638.pdf), Profesores de gallego de la Universidad de Barcelona (http://defensemlallenguagallega.blogspot.com/2009/06/comunicado-do-equipo-docente-de.html), profesores de lengua castellana (http://www.blogoteca.com/cenlf/index.php?cod=64957), o la coordinadora gallega de equipos de dinamización lingüística (http://www.coordinadoraendl.org/doc/linguassuman.pdf), entre otros.
Yo sólo quisiera añadir una cosa: ¡¡Frijol, dimite!!
7´1: ese é o mantra do momento. As tres principais forzas políticas do país concordan na cifra que a Galicia lle debería corresponder no novo modelo de financiamento autonómico. As razóns son coñecidas: o estado debe ponderar, máis alá da porcentaxe de poboación a súa dispersión e envellecemento. Agora ben ¿ existe algunha posibilidade de que o goberno central atenda esa demanda?. Non se ve por qué.
Como moi ben apuntou Pablo González Mariñas tal vez Núñez Feijóo terá que lamentar ter pechado a porta na pasada lexislatura á aprobación dun novo Estatuto para Galicia. Privado dese instrumento legal -que outras comunidades da súa mesma corda si posúen- a súa defensa desa cifra terá menor lexitimidade. Por outra parte, o peso político de Galicia é mínimo. A demografía non axuda, o tamaño relativo do PIB galego no conxunto español tampouco excesivamente, pero á hora do facerse valer non é probable que nin o goberno nin a opinión pública galega fagan ouvir en exceso a súa voz.
No complicado sudoku que nestes momentos tece Elena Salgado non é probable -dirémolo de modo prudente- que Galicia saia beneficiada. O rompe cabezas debe cadrar esixencias moi contrapostas nun momento no que as finanzas do estado tampouco están para grandes alegrías. Ao final, Galicia perderá algunhas das vantaxes que tiña co antigo modelo pero entre nós ninguén se inmutará. Se Núñez Feijóo dura no cargo terá menos diñeiro pero el mesmo contribuíu a este previsible resultado.
Blog publicado con Wordpress
© Todos os dereitos reservados
Cabeceira: Guillermo Varela - Deseño: Daniel Solana - Programación: Rodrigo Díez Villamuera
Subscríbete por e-mail!