O café na trincheira

• 30 Xan 2009

  Enquisas electorais en Galicia

     Nas  últimas  semanas  saíron  á  luz  diversas  enquisas  pre-electorais.    Todas  coinciden  no  fundamental:  a  coalición  que  sustenta  ao  goberno  bipartito  incrementará  o  seu  número  de  deputados  en  prexuízo  do  PP,  pero  nunha  medida  escasa,  case  pírrica. Se  isto fose  así,  o  que  realmente  estaría  en  xogo  nas  eleccións  sería,  por  orde: a) a  relación  de  forzas  entre  PSdeG  e  BNG;  b ) a  continuidade  de  Núñez  Feijóo  como candidato  conservador; c) o  futuro de  Pérez  Touriño  e  Anxo  Quintana.

    Todo  dependerá,  por  suposto,  dos  resultados. Se  O  PSdeG  sobe  e  o  BNG  simplemente  se  mantén  ou  baixa  non  cabe  dúbida  de  que  Anxo  Quintana,  a  súa  liña  de  acción  e  o  seu  entorno  serán  postos  en  cuestión. O  mesmo  é  certo  á  inversa. Se  o  BNG  sobe  máis  do  esperado  -un deputado- e  o  PSdeG  se  mantén  estable  ou  baixa  medrarán  os  críticos  de  Touriño. Nesa  hipótese  esta  sería  a  última  lexislatura  para  o  actual  presidente  e,  ademais,  facendo  o  papel  que  nos USA  se  chama  o  do  “parrulo  coxo”:  o  de  quen  está  politicamente  amortizado. Por  suposto,  todo  baixo  este  pano  de  fondo:  un  cambio  na  correlación  de  forzas  implicaría  un  novo  reparto  do  goberno  coas  tensións  subsecuentes.

     No  terreo  do  PP  unha  lenta  decadencia  tal  vez  se  aceptaría pero  se  os  conservadores  quedasen  por  baixo  dos  trinta  e  catro  deputados  a  condición  de  líder  de  Núñez  Feijóo  quedaría  en  suspenso,  aínda  que  previsiblemente  á  espera  da Grande  Batalla  que  se  aveciña  entre  Rajoy  e  Aguirre.  Naturalmente,  todas  estas  hipóteses  teñen  como  presuposto  que  se  confirme  a  tendencia  anunciada  nas  enquisas. Non  pode  deixar  de  sinalarse,  con  todo,  que  a  existencia  dun  alto  número  de  indecisos  e  de  voto  oculto,  sumada  á  abstención  dunha  parte  do  electorado  que  sustenta  ao  bipartito,  podería  dar  como  resultado  o  retorno  do  PP. É improbable,  pero  non  enteiramente  imposible.

  ¡Comenta esta entrada!
  Compartir:
• 27 Xan 2009

  A Clase

    Hai  unha  semana  acudín  ao  cine  a  ver  “A clase”,  unha  película  francesa  que  sintetiza  un  curso  escolar  nun  instituto  do  suburbio  parisiense. O seu  protagonista  non  é  un  actor  senón  o  profesor  que  escribiu  o  libro  do  que  partiu  a  idea  da  película  e  que,  por  certo,  representa  de  marabilla  o  seu  propio  papel.

     “A  clase”  é  un  filme  estupendo,  memorable,  un  documento  social  de  primeira  orde   que  nos  axuda  xa  non  digo  a  entender   senón  a  algo  máis  modesto  pero  moi  necesario:  a  constatar. Á  realidade  bruta  sempre  lle  hai  que  ter  un  certo  respecto. E  falase  tanto  de  educación  e  sábese  tan  pouco  do  que  se  fala  que  esta  película  debería  de  ser  de  visión  obrigada  para  pais  e  gobernantes. A  partir  do  que  esta  película  retrata  con  tanta  autenticidade  poderiamos  comezar  a  falar.

    Porque  “A  clase”  -un  título  que  non  lle  fai  xustiza  ao  orixinal  francés  “Entre  os  muros”-  é  como  unha  ventá  dende  a  que  se  pode  contemplar  o  ambiente  dos  centros  escolares  de  hoxe  e  qué  clase  de  rapaces  compón  a  actual  xeración  de  estudantes. Naturalmente,  algunhas  situacións  son moi  específicas  do  universo   multicultural  e  multirracial  da  periferia  da  capital  francesa  pero,  en  conxunto,  como  documento  “A  clase”  resulta  moi  fidedigna. Creo  que  calquera  profesor  pode  testemuñalo.

     Dende  logo,  queda  claro  que  o  mellor  que  lle  pode  pasar  a  un  profesor  é  ter  alumnos  chineses,  xente  que  provén  de  familias  tradicionais  e  que  ten  claro  o  valor  da  educación. Tamén  queda  claro  que  a  materia  central  da  clase,  o  que  constitúe  o  noventa  por  cento  do  labor  dos  profesores  é  o  combate  entre  o  seu  carácter  e  o  afán  dos  adolescentes  por  impoñerse. É  un  combate  esgotador,  sen  esperanza,  que  rememora  o  mito  de  Tántalo,  condeado  a  subir  eternamente  a  mesma  roca  pesada  ao  cumio  do  monte.   

     E  no  que  respecta  aos  rapaces ¿ qué  sucede?. Non  cabe  dúbida  de  que  son  arrogantes,  insolentes,  demagóxicos  e  cheos  de  capricho. Pero  un  non  pode  deixar  de  esquecer  que  tamén  eles  son  fillos  do  seu  tempo  e  que  a  alma  dun  neno  ou  un  rapaz  é  tan  misteriosa  coma  a de  calquera  outro  ser  humano  de  non  importa  que  idade  ou  condición.

  1 Comentario
  Compartir:
• 23 Xan 2009

  Continuidade da crise

     As  declaracións  do  pasado fin  de  semana  de  Solbes  a  “El  País”  resultaron  sorprendentes  polo  crúas. Tanta  franqueza  merecía  algunha  explicación.A  primeira  que  a  un  se  lle  podería  pasar  pola  mente  é  esta:  despois  do  efecto  negativo  que  causou  a  negación  da  crise  o  seu  franco  recoñecemento  podería  ter  o efecto  paradoxal  de  incrementar  a  confianza  do  público. Pero  apenas  dous  días  despois  o  comisario  europeo  Joaquín  Almunia  ofrecía  o  diagnóstico  da  Unión  sobre  España  -aínda  máis  pesimista  nas  cifras  sobre  a  caída  do  PIB  e  o  aumento  do  paro-  e,  para  remachar  o  cravo,  Standard & Poor´s baixaba  a  cualificación  do  país. 

    Así  que  tal  vez  Solbes  simplemente  se  estaba  adiantando  aos  acontecementos. Con  todo,  un  dos  seus  argumentos  era  inquietante: enfrontámonos,  dicía,  a  unha  crise  de  casuística  e  pautas  de  progresión  descoñecidas  ata  hoxe. Mostraba  a  indefensión  do  gobernante  fronte  a  algo  que  non sabe  como  abordar. En  efecto, o  petróleo  baixou,  tamén  a  inflación  e  os  tipos  de  interese. Por  outro  lado,  os  estados  están  procedendo  a  rescates  de  bancos con  problemas  e  a investimentos  masivos. Se  todas  estas  medidas  non  dan  resultado ¿qué  podemos  facer ?.

    O  temor  de  Solbes,  como  o  de  cada  un de  nós,  é  que,  pese  a  todo,  pese  mesmo  á  confianza  que  poda  suscitar  Obama  agora  que  xa  acabou  o  interregno  nos  USA,  a  crise  evolucione  cara  a  depresión  e  á  deflación. Ese  non  é  un  problema  só  español,  pero  mesturado  cos  efectos  do  despropósito  na  vivenda  no  solar  ibérico,  pode  causar  estragos. Mentres,  en  Galicia,  sempre  de  esguello,  a  vivenda  recusa  baixar. Os  propietarios  confían  na  maxia:  que  a  crise  non  teña  manifestación  visible  entre  nós.

  1 Comentario
  Compartir:
• 21 Xan 2009

  A Vida dos animais

     Aos  animais  quéreselles  tanto  como  as  persoas,  e  ás  veces  máis. Cando,  hai  uns  anos,  tiveron  lugar  as  inundacións  en  Nova  Orleáns  foron  moitos  os  homes  e  mulleres,  segundo  relataba  o  correspondente  de  “La  Vanguardia”,  que  decidiron  non  abandonar  a  cidade  para  non  deixar  á  súa  sorte  aos  seus  cans  e  gatos. Arriscaron,  pois,  a  súa  vida  para  salvar  a  dos  seus  animais  de  compañía   -e  tal  vez  alguén  pagou  con  ela  esa determinación-.

   

       Hai  un  tempo,  a  miña  visita  ao  alergólogo  foi  interrompida  por  unha  chamada  telefónica. Tratábase,  explicoume  o  médico,  dunha  señora  de  idade   que  estaba  angustiada  pola  posibilidade,  que  alguén  lle  tiña  mencionado  por  algún  motivo,  de  que  o  pelo  do  seu  gato  lle  causase  algunha  enfermidade  e,  por  tanto,  se  tivera  que  separar  del. Vivía  sola,  e  ese  gato  era  a  súa  compañía. Felizmente,  o  doutor  tranquilizouna:  non  era  necesario.

   

      A  vida  dos  animais  discorre  paralela  á  nosa  e entra  con  nós  nun  vasto  tecido  de  intercambios  afectivos  e  resonancias  que  poderíamos  denominar,  a  falta  de  palabra  mellor,  cósmicas. No  mundo  non  só  podemos  escoitar  voces  humanas. Tamén  nos  interpela  e  conmove  a  ampla  gama  de  sons  que  un  cabalo,  unha  pega  ou  un  can  son  capaces  de  emitir. O  filósofo  Theodor  Adorno  elaborou  o  concepto  de  mímese  para  referirse  á  unha  das  maneiras  en  que  poderíamos  alcanzar  certa  reconciliación  coa  natureza,  en  oposición  a  quen  só  é  capaz  de  concibila  como  obxecto  para  a  súa  dominación  técnica.

   

      As  investigacións  sobre  o  xenoma  destrúen  o  egocentrismo  humano  para  mostrarnos  a  escasa  carga  xenética  que  nos  separa  dos  primates. Deberíamos  entender  tal  vez   que  somos  o  último  elo  do  que  Lovejoy  chamou  a  “grande  cadea  do  ser”  e  que  as  nosas  afinidades  electivas  esténdense  máis  aló  do  humano,  na  dirección  dunha  utópica,  pero  pensable,  simpatía  universal.

  ¡Comenta esta entrada!
  Compartir:
• 19 Xan 2009

  Mañá Obama

     Mañá  Barack  Hussein  Obama  tomará  posesión  como presidente  dos  Estados  Unidos. Para  a  comunidade  negra  daquel  país  e  para  todos  os  que  abominan  do  racismo  será  un  día  histórico. Dende  logo,  todos  os ouvidos  do  mundo estarán  atentos  ao  discurso  que  pronunciará. Non  será importante  só  o  que  diga  senón  tamén  o  que  cale,  o  ton  e  a  énfase.

   

       Ao  fin  e  ao  cabo,  mañá  comeza  o século  XXI. Os  últimos  trinta  anos  viron  a  caída  do imperio soviético,o  ocaso  do  comunismo  como  movemento  histórico  e  o  correlativo  ascenso  dun  capitalismo radicalizado  pola  aparencia  do  seu  propio  triunfo  incontestado. Ata  onde  podemos  intuír  estamos  nunha  nova  inflexión  dos  tempos:  en  especial  non  parece  que  o  XXI  vaia  a  ser  un  século norteamericano. Se o  ministro  alemán  de  finanzas  ten  razón  soou  a  hora  de  que  no  escenario  mundial  aparezan  novas  potencias:  China,  sobre  todo.

   

     Pero esa  é  a  mirada  longa,  a  que  atinxe  aos  ciclos  das  grandes  potencias. Na  mirada  máis  curta  Obama  terá  que  lidiar  coas  guerras de  Iraq  e  Afganistán,  co  conflito  palestino,  coa  realidade  dun  escenario  multilateral  pero, sobre  todo,  cunha  crise  que  esixe  un  cambio  de  modelo  económico  e  unha  nova  maioría  moral,  que  desprace  o  eixo  á  esquerda.

   

     ¿Poderá  Obama  facelo ?. Non  o  sabemos,  pero  o  que  si  sabemos  é  que  Obama  é  un  home,  e  non  un  mesías. A  democracia  necesita  demócratas  e  a  política  de  Obama  necesita  que  en  todo  o  mundo,  pero  sobre  todo  nos  USA,  se  ergan  voces  que  reclamen  que  se  pechen  os  paraísos  financeiros,  que  se  aplique  unha  taxa  á  circulación  de  capitais,  que  se  combata  a  pobreza,  que  se  desterre  o  uso da  tortura. Mañá Obama  xura  a  presidencia,  pero  iso  non  é  o  fin  da  historia.

  ¡Comenta esta entrada!
  Compartir:
• 17 Xan 2009

  Populismo Penal

   

  Nunca se insistirá o bastante no importante que resulta evitar que un goberno poda decidir sen grandes límites a composición do Tribunal Constitucional e das instancias decisivas da xudicatura. Tal e como están hoxe as cousas en España, no entanto, un goberno que enlace maiorías pode facelo, e se carece de comedimento -Aznar- iniciar sendas perigosas para a estabilidade do sistema.

  Avogar pola independencia da xustiza non quere dicir, sen embargo, que sexa de recibo a tentación dalgúns xuíces de substituír ao parlamento e ao goberno. O estúpido caso Ibarretxe que foi cerrado conforme ao sentido común é un exemplo que non debería volver a repetirse.

  Pero esa independencia tamén se vería reforzada se os xuíces fixeran o seu traballo menos pendentes das portadas dos xornais, tantas veces decididas por motivos inconfesos. O que vale tamén para o Parlamento. A Doutrina Parot pola que un preso é condenado dúas veces pola mesma causa é contraria á tradición xurídica que ve como un título de gloria non estar sometida aos malos humores do populacho, que agora respira polos a través do pulmón dos medios amarelos e sensacionalistas.

  O caso do xuíz Tirado é fariña do mesmo costal. Nin se pode xulgar ou lexislar a golpe de titular -por máis que se empeñen Pedro J. e Federico- nin se pode cargar nas costas dun xuíz fallos que o son do sistema. A falta de medios nun ámbito tan sensible é un escándalo: moi en especial, a principios do século XXI, de medios informáticos. Non podemos abrirlle as portas nin ao populismo penal, que decide conforme á atmosfera do momento, nin a que o goberno se apoie na demagoxia dos medios para esquivar as súas propias responsabilidades para coa xustiza.

  ¡Comenta esta entrada!
  Compartir:
• 15 Xan 2009

  Afirma Irfan

  Afirma Irfan que naceu no Kurdistán. O seu, di, é un país de paisaxes escarpadas e de xentes bravas. Mentres tomamos o té móstrame as fotos do túmulo onde está enterrado seu pai. Nunha delas vese un tío seu, vestido ao modo tradicional, con bombachos e turbante na cabeza, un fusil na man.   Ese fusil resulta estraño para o observador pero, afirma Irfan, a imaxe é totalmente normal. Os kurdos tiveron sempre unha vida dura, e unha e outra vez se viron obrigados a defenderse. De feito, afirma Irfan, a historia dos kurdos é unha historia de dificultades e non demasiados éxitos. Hai que entendelo.O Kurdistán é un pobo antigo, que fala un idioma indoeuropeo, dos de maior antigüidade do mundo, acaso catro mil anos de continuidade ininterrompida. O territorio onde esa poboación habita alcanza unha superficie equivalente á da península ibérica, pero o O Kurdistán repártese entre catro Estados: Turquía, Irán, Iraq e Siria. Son trinta millóns de kurdos, de feito, son o pobo sen Estado maior do mundo. De todos estes datos, afirma Irfan, hai que fixarse sobre todo nisto: os kurdos viven nun territorio polo que cruzan as grandes rutas do petróleo. A xeoestratexia decide o seu destino. Os kurdos, un pobo negado e reprimido polos catro Estados do que forman parte ten ante si un futuro difícil.Teno, sobre todo, en Turquía que é onde viven cerca de vinte millóns de kurdos, e é o lugar de onde el procede. Con todo, a integración na Unión Europea é unha oportunidade para eles, ao obrigar ao estado fundado por Kemal Ataturk a democratizar as súas estruturas e a recoñecer, dalgún modo, a existencia do pobo kurdo. Hai moi pouco tempo, afirma Irfan, unha deputada kurda foi levada a prisión polo simple delito de falar en kurdo no parlamento turco. Pero hai que saber aproveitar as oportunidades, afirma Irfan. E os kurdos do norte de Iraq están sabendo facelo. A intervención e a protección norteamericana fixeron posible a construción, no novo Iraq federal, dun Estado autónomo que, ao parecer, está funcionando razoablemente ben. Por unha deses paradoxos aos que a historia nos ten tan afeitos, George W. Bush fixo algo positivo para alguén ao invadir Iraq e derrocar a quen sen dúbida era un sanguinario perseguidor de kurdos. Para os europeos o Kurdistán é unha vaga referencia. Un montón de negocios vendendo carne de cordeiro en forma de kebabs esparexidos por todas partes e pouco máis. O resultado dunha forte emigración dende as ásperas montañas cheas de matogueira cara ao corazón de Europa en busca dun futuro. Pero, afirma Irfan, o Kurdistán é moito máis. A terra de Saladino, o grande líder musulmán. Un Islam afable e místico. Os derviches entrando en éxtase a través das súas danzas. O escenario das grandes aventuras épicas relatadas por Yesar Kemal. A historia de amor de Mem e Zin, os amantes eternos que os kurdos veneran e que son o centro da súa tradición.

  ¡Comenta esta entrada!
  Compartir:
• 14 Xan 2009

  Enterro en Palas de Rei

    

     A  semana  pasada  puidemos  ler  na  prensa  como  Evaristo  Vázquez,  un  veciño  de  Palas  de  Rei,  na  provincia  de  Lugo,  foi  enterrado  conforme  ao  seu  desexo  que  non  era  outro  que  o  de  facer  unha  festa  para  celebrar  a  ocasión.

    No  seu  testamento  Evaristo  Vázquez  deixara  exacta  constancia  do  que  quería:  que  foran  contratadas  bombas  de  palenque  de  primeira  calidade,  das  que  a  terceira  parte  debían  de  ser  lanzadas  o  día  anterior  ao  funeral,  que  o  cadaleito  fose  acompañado  na  súa  última  viaxe  por  unha  banda  de  música,  por  orde  de  preferencia  “de  Antas,  de  Palas,  de  Monterroso  e  de  Chantada”  -é  evidente  que  Evaristo  era  home  que  tiña  claras  as  categorías-  e  que  tamén  estivese  presente  un grupo  de  gaitas  e  danzas  do  país. Tanto  a  banda  como  o  grupo  de  gaiteiros  debían  de  ofrecer,  despois  de  que  os  seus  restos  fosen  enterrados,  un  recital  de  media  hora  cada  un.

     Dende  logo,  non  podemos  deixar  de  admirar  a  coraxe  deste  home  que  dixo  adeus  a  este  mundo  con  ese  xesto  de  desenfado  -se  a  morte  é  unha  broma  que  os  Deuses  lle  fan  aos  homes  el  soubo  retrucala-  pero  tampouco  a  dos  seus  sobriños  que  deron  conta  do  encargo,  superando  tal  vez  os  receos. Un  deles  comentou  ao  Progreso  de  Lugo  que  tamén  a  el  se  lle  pasara  pola  cabeza  algo  así  e  que,  ao  fin  e  ao  cabo,  “só  se  morre  unha  vez”.

      A  burla  ante  a  morte  é  unha  tentación universal. Aínda  que  as  sociedades  modernas  intentan  alixeirar  o  peso  do  tránsito,  facelo  o  máis  invisible  posible,  o  peso  do  drama  sempre  desencadea  o  instinto  do  humor  e  a  risa,  como  un  mecanismo  para  facela  máis  humana  e  soportable.

    Tamén  a  un  tío  meu,  Xosé  Luís  García  Mato,  home  ben  curioso  e  intelixente,  escoiteille  máis  dunha  vez  dicir  que  el  quería  ser  enterrado,  como  era  uso  habitual  hai  máis  de  cen  anos,  cunha  banda  detrás  do  cadaleito,  dando  dous  pasos  adiante  e  un  atrás,  como  indicando  o  difícil  que  é  deixar  esta  vida,  que  está  chea  de tantos  sen sabores  e  ingratitudes,  pero  que  tamén  é  sorprendente  e  marabillosa.

    Sen  dúbida  era  un  espírito  libre. A  miña  tía  Carmiña  contoume  nunha  ocasión  que  na  súa  mocidade  tivera  un  breve  episodio  falanxista,  e  que  aló  se  fora,  a  non  sei  que  escola  de  mandos  en  Castela,  coa  súa  camisa  azul. Non  tardaron  máis  de  dúas  semanas en despedilo  de  volta,  por  evidente  falta  de  gañas  de  mandar,  precisamente. Despois  fíxose  anarquista  de  dereitas  pola  parte  de  Curzio  Malaparte  durante  un  anaco  para,  finalmente,  retornar  ao  galeguismo  de  seu  pai  e  á  lectura  de  novelas  de  serie  negra,  cousa  que  facía  copiosamente.Así  o  pillou  a  morte.

    Non  houbo  no  seu  enterro  aquela  banda  que,  el  puntualizaba, tiña  que  tocar  esta  canción  “Ya  se  murió  mi  caballo,  mi  alegría  se  fue”,  un  tango  que  poden  escoitar  na  voz  de  Gardel,  de  Imperio  Argentina  ou  de  Celia  Gámez. Apúntense  a  esta  última.

  2 Comentarios
  Compartir:
• 12 Xan 2009

  Cidade da Cultura

     Involucrar  a  un  grupo  de  empresas  na  xestión  da  Cidade  da  Cultura  da  todo  o  aspecto  de  constituír  unha  fuga  cara  adiante. Non  en  si  mesmo,  naturalmente. Que  o  capital  privado  se  mesture  cos  diñeiros  públicos  para  a  explotación  dun  complexo  cultural  a  estas  alturas  non  pode  sorprender,  guste  ou  non,  a  ninguén. Pero  este  parto  dos  montes,  que  non  ven  acompañado  por  ningunha  explicación  ulterior,  ningunha  letra  pequena  nin  ningunha  claridade  de  proxecto  parece  ser  unha  mostra  máis  da  confusión  que  rodea  a  todo  o  que  ten  que  ver  coa  Cidade  da  Cultura. 

   

     En  realidade,  o  máis  probable  é  que  o  traspaso  da  xestión  sexa  unha  forma  de  fuxir  da  Cidade  da  Cultura,  de  pasarlle  a  pataca  quente  a  outros,  vista  a  incapacidade  propia  para  definir  un  esquema  convincente. Nin  tan  sequera  o  nome  de  Juan  Manuel  Urgoiti  como  xestor  da  nova  fundación  parece  indiscutible. Ser  un  empresario,  un  banqueiro  ou  un  membro  dun  par  de  patronatos  é  algo  moi  bo  e  ata  envexable  pero  de  partida  está  por  demostrar  a  súa  idoneidade.  

   

     Na  Cidade  da  Cultura  si  hai  un  perfecto  acordo  e  identidade  de  criterio  entre  socialistas  e  nacionalistas. Ningún  dos  dous  sabe  que  facer  con  ela. Herdárona  da  época  Fraga,  saben  que  teñen  que  ir  adiante  con ela  -non  sen  certa  incomodidade-  pero  ningún  dos  dous  cre  nela. A  Ánxela  Bugallo  tocoulle  bailar  co  morto  e  supoño  que o  que  desexa  é  que  se  consume  o  traspaso  de  poderes  e  esquecerse  do  asunto.

   

     Agora  ben, estas  empresas  ¿ a  qué  se  comprometen  exactamente ? ¿ a  colaborar  cos  custes  do  mantemento  da  totalidade  da  Cidade  ou só  na  xestión  do  Centro  Internacional  de  Arte  e  do  espazo  Obradoiro ? ¿ cales  son  as  cláusulas  económicas ? ¿ como  se  concreta  a  obrigación  de  colaborar  nos  desenvolvemento  turístico,  na  proxección  internacional  da  imaxe  de  Galicia  e  do  tecido  cultural  local?. ¿ Será  a  administración  a  responsable  subsidiaria  dos  custes  non  recuperados?. Non  vaia ser  que  o  papel  das  empresas  sexa  o  de lucirse  e  o  da  administración  o  de  pagar. Son  interrogantes  que  nos  gustaría  ver  aclaradas.

  ¡Comenta esta entrada!
  Compartir:
• 10 Xan 2009

  Como sempre

  Como  sempre,  Israel está  cometendo  ante  os  ollos  do  mundo  unha  masacre. Como  sempre,  por  todo  o  mundo  se  ergue  unha  voz  unánime  de  condena. Tamén  como  sempre  sabemos  que  esa  voz  será  inútil. Os  nenos,  homes  e  mulleres  de  Palestina  seguirán  sufrindo  os  bombardeos  sen  que  os  militares  xudeus  se  aparten  unha  miga  do  seu  plan. O  número  de  mortos  medrará  cada  día  e  as  imaxes  do  horror  se  sucederán  as  unhas  ás  outras  sen  que  a  retina  acerte  a  distinguilas.

     O  terrorismo  de  estado  continuará  ata  onde  o  Estado  maior  do  exército  de  Israel  o  decida  porque  os  gobernos  do  mundo  de  ningún  modo  están  dispostos  a  pararlle  os  pés  a  Israel  e  porque  a  opinión  pública  tampouco  obrigará  aos  seus  gobernos  a  intervir. É  un  conflito  intermitente,  ao  que  no  fondo  non  damos  importancia. Está  con  nós  dende  que  temos  uso  de  razón  e  asumimos  que  continuará  aí  de  modo  indefinido,  ata  que  suceda  non  sabemos  o  qué  nin  cando.

     Vaia  por  diante  que  me  conto  entre  aqueles  que  son  favorables  á  existencia  do  estado  de  Israel  e  que  xulgan  que  a  existencia  dese  estado  constitúe  unha  salvagarda  para  o  pobo  xudeu:  para  que  non  se  repita  a  shoah  e  o  exterminio. Pero  a  invocación  do  propio  sufrimento  acumulado  non  xustifica  o  sufrimento  causado  a  vítimas  inocentes,  que  foron  desposuídas  da súa  terra,  obrigadas  a  escoller  entre  o  exilio  ou  a  submisión  aos  seus  novos  amos. Só  haberá  paz  en  Oriente  próximo  se  Palestina  e  Israel  se  recoñecen  o  un  ao  outro. Dous  estados  en  Harmonía. Esa  é  a  utopía  sen  a  que  veremos  a  guerra  sucederse  xeración  tras  xeración.  

    Pero  non  é  esta  a  visión  que  alimenta  hoxe  Israel. O  que  busca  o  estado  xudeu  é  mostrar  a  súa  supremacía  absoluta,  demostrar  que  a  derrota  que  lle  foi  infrinxida  no  Líbano  por  Hezbolá  non  tornará  a  suceder. O  que  Israel  busca  a  través  do  exercicio  do  terror  indiscriminado  é  mostrarlle  aos  palestinos  que  non  teñen  máis  camiño  que  someterse  aos  seus  ditados  dunha  vez  e  para  sempre. É  unha  visión  totalitaria  que  eles  adornan  co  prestixio  do  realismo  político. 

     É  terrible,  ademais,  que  esta  guerra  a  comezaran  en  Nadal,  coma  se  quixeran  remarcar  o  escarnio. Pero  Ehud  Olmert,  Ehud  Barack  e  Livni  teñen  que  presentarse  ás  eleccións  en  febreiro  e  saben  que  nada  hai  máis  popular  en  Israel  que  o  uso  da  forza  masiva  contra  os  palestinos. Ese  cálculo  miserable  determina  as  datas  da  guerra. Ata  tan  baixo  están  caendo  os  xudeus,  os  descendentes  daqueles  que  viviron  máis  que  ningún  outro   pobo,  o  significado  do  horror.

  1 Comentario
  Compartir:

Blog publicado con Wordpress

© Todos os dereitos reservados

Cabeceira: Guillermo Varela - Deseño: Daniel Solana - Programación: Rodrigo Díez Villamuera