O café na trincheira

Just another WordPress weblog
RSSRSS Contacta Subscríbete por e-mail!

Sobre este blog

  • O autor
  • A liña editorial

Seccións

  • Cultura
  • Política
  • Uncategorized

Arquivo

  • Xuño 2010
  • Maio 2010
  • Abril 2010
  • Marzo 2010
  • Febreiro 2010
  • Xaneiro 2010
  • Decembro 2009
  • Novembro 2009
  • Outubro 2009
  • Setembro 2009
  • Agosto 2009
  • Xullo 2009
  • Xuño 2009
  • Maio 2009
  • Abril 2009
  • Marzo 2009
  • Febreiro 2009
  • Xaneiro 2009
  • Decembro 2008
  • Novembro 2008

Blogroll

  • Blogroll

    • Alicerces
    • Alter economía
    • Arume dos piñeiros
    • As túas balas
    • as uvas na solaina
    • Bretemas
    • Cabaret Voltaire
    • Cafradas Financieras
    • Calidonia
    • Croques
    • De paso
    • Dissent
    • Feijóo mente
    • Fundació Rafael Campalans
    • Infraestructuras de Galicia
    • Krugman Blog
    • landoas
    • O funanbulista coxo
    • Peter Singer
    • Peter Singer
    • Renovar o BNG
    • Si home si
    • The Nation
    • Tom Paine
    • Vicenç Navarro
    • Vigoblog
    • Xavier Carro
  • 10 Mai 2010

    Continuidades literarias

    Non  deixa  de  ser  interesante  constatar  as  fontes  literarias,  ideolóxicas  e  políticas  dos  columnistas  madrileños  de  dereitas,  ás  veces  tan  celebrados  polo  seu  estilismo,

    Hai  fios  que  nos  levan  ao  barroco,  ao máis  próximo modernismo  -de  aí  bebían  os  seus  modelos fascistas  Foxá&co-, a  Umbral,  para  desembocar  en  toda  a  caterva  que  hoxe  inunda  os  periódicos  madrileños.Nun artigo no  País  aludo  a  todo  iso http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Periodismo/garita/elpepiautgal/20100510elpgal_7/Tes/

    ANTÓN BAAMONDE

    Periodismo de garita

    Si en España existiese auténtica conciencia histórica habría que volver a leer a los escritores fascistas, o lo que quiera que fuesen aquellos dandis con mentalidad exquisita que tanto contribuyeron a la conformación de la retórica imperial y nacionalista propia del franquismo. No, por cierto, por motivos arqueológicos, sino para comprobar hasta qué punto esa retórica y su trasfondo ideológico sobrevive en nuestro presente. En primer lugar las Memorias. Mi medio siglo se confiesa a medias de César González Ruano, y, por supuesto, Madrid, de Corte a Cheka, la novela de Agustín de Foxá. El curioso podría encontrar ahí un estilo literario de navaja plateada, una prosa de chulapón castizo pagado de sí mismo, y podrá, con buen ojo clínico, hacer la genealogía de un periodismo de garita que encontró en Umbral su mejor heredero y que se prodiga hoy por doquier, en una operación de revisionismo estético y político que va de Anson a Raúl del Pozo, pasando por tantos otros que se apuntan a la moda, como el ínclito Juan Manuel de Prada.

    Sin embargo, más allá de los adornos y faralaes, del efectismo y la displicencia del señorito de derechas de toda la vida -”baba repugnante” la describió Juan Marsé- también se podría, por contraste, repasar la obra de Arturo Barea, que nos dejó en La forja de un Rebelde no sólo el retrato honesto, desde el lado republicano, de las aciagas horas del Madrid asediado, sino también el espejo del Madrid de principios del siglo XX, aquel todavía pueblo de medio millón de habitantes, gentes de pobres oficios -lavanderas, aguadores- en una ciudad centro de la aristocracia, oficina central de la decadente monarquía hispánica. O, ya en el seno del conflicto bélico, la Guerra y vicisitudes de los españoles, de Julián de Zugazagoitia, una crónica serena de la contienda -la mejor, sin duda- que declina “toda intención apologética”. Lo que, naturalmente, no impidió que fuese fusilado en el cementerio de la Almudena en Noviembre del 40. Son dos obras de otro calado moral.

    Como muestra también de una literatura menos arrogante y altanera, más conforme al espíritu cabal del republicanismo y como evocación a la vez del Madrid de entre los dos siglos (XIX-XX) habría que volver los ojos a Los pasos contados, la obra de Corpus Barga escrita en el exilio. Todavía en su infancia, cuenta, los señoritos madrileños que iban a los sainetes del Apolo y luego al café Fornos se asomaban para contemplar cómo pasaban por la calle de Alcalá, la antigua cañada, los rebaños de ovejas con sus “zagales y rabadanes, toda la jerarquía complicada de los pastores”. Era una ciudad seca, pero en la que abundaban los charcos: “Los mozos de cuerda, como se les decía a los gallegos por el instrumento de trabajo que les servía para atar las cargas que transportaban, poseían también, como oficio propio, el transportar, de una parte a otra de los charcos, a las damas y los caballeros que no los habrían podido pasar por sí mismos sin mojarse hasta media pierna. En la Plaza de Oriente, frente al Palacio Real, los charcos tenían a veces profundidad capaz de producir víctimas infantiles”.

    Ese Madrid ha cambiado hasta extremos siderales. Madrid es hoy una ciudad estratosférica, un río de dinero corriendo a través de las venas del estado que, tal vez por ello, intenta darle lecciones a quien quiera que le preste oídos. Madrid es, sin duda, la historia de un gran éxito en las últimas décadas. Poca broma con ello. Pero ante los periódicos, editoriales y artículos en los que vierten su facundia los autores herederos de los Ruano y Foxá y tantas otras terminales del nuevo conservadurismo, tan ahítos de vanidad después de haber conseguido salir del armario, convendría, sin embargo, llenarse los oídos de cera, y dejarla correr… Don?t worry. Be happy. El canto de las sirenas hay que combatirlo con frugalidad, sin dejarse inmutar, comiendo lechuga.

    Los herederos de ese señoritismo literario, demagógico y falso hasta la médula, se reparten con rara ecuanimidad entre las páginas de El Mundo, La Razón, La Gaceta y el ABC . Desde todas esas cabeceras se irriga a presión la ideología que pretende monopolizar el concepto y la representación de España. Madrid, esa rara excepción surgida en medio del páramo, se toma a sí misma por España y desde las columnas de sus periódicos una legión de góngoras de ocasión, jaleándose los unos a los otros, urgen a dar la batalla por la restitución de las señas de identidad de lo que fue la derecha española de siempre.

    Es un periodismo de aguas turbias, que hace muecas y lo desorbita todo en el convencimiento de que es el tremendismo lo que puede darle su oportunidad. El hermano mayor de la fraternidad es, desde tiempos inmemoriales, Jiménez Losantos, con su gesto, con su verborrea bronca y brillante, dos adjetivos que definen la ética y la estética de esa cofradía de columnistas macarras.

    17 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 18 Abr 2010

    Caixas: o evidente

      “El  País  Galicia”  ofrece  esta  información,  confirmando  un  secreto  a  voces:  que  Pepe  Blanco  non  está  pola  labor  da  fusión  das  Caixas  http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Blanco/cuestiona/caja/unica/sea/viable/futuro/panorama/financiero/elpepuespgal/20100418elpgal_2/Tes

       Ao  mesmo  tempo,  o  Faro  de  Vigo  afirma:  “non  hai  avances”  e  narra  que  Gayoso,  ao  ser  preguntado  por  Blanco  acerca  dos  contactos,  responde:  “Van  mal,  moi  mal”

    http://www.farodevigo.es/galicia/2010/04/18/doce-dias-tres-reuniones-despues-avance-cero/430299.html

      En  fin,  o  que  podemos  dicir  é,  unha  vez  máis,  isto:  que  sería  bo  que  as  caixas  galegas  sobrevivan  ao  momento  e  que  a  Lei  de  Caixas  fora  posta  en  obra.  

      A  probabilidade  de  que  iso  ocorra  é,  porén,  reducida.

      Sánchez  de  Dios,  que  é  o  augur  do  momento,  aclara  a  senda  probable

    EL PULSO

    Y un dato curioso que es también un secreto a voces: apuros contables como los que obligan a la Xunta a replantearse los presupuestos podrían frenar uno de sus proyectos estrella. Y el único que cuenta con el apoyo del BNG expresado por su portavoz nacional Guilherme Vázquez: la fusión de las cajas.
    Es un secreto a voces que en el proceso exploratorio que desarrollan ambas entidades, las cuentas para un futuro sin agobios no salen y Fernández Ordóñez, gobernador del Banco de España, ha advertido que las ayudas no serán a fondo perdido ni en la cuantía que, según las estimaciones hechas hasta ahora, se necesitarían.
    En ese sentido es más que probable que, de algún modo, la Xunta y las cajas hayan de reabrir la vía de los SIP, que el señor Fernández Ordóñez nunca desautorizó pero que en un momento dado el presidente Feijóo advirtió que vetaría. Aunque podría no hacerlo si ambas se ponen de acuerdo en seguirla como mejor solución.

    9 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 04 Mar 2010

    Parece que temos un ataque..

    Parece  que  o  café  na  trincheira  está  baixo  un  ataque  de  troianos  ou  o  que  sexa. A  superioridade  infórmame  de  que  está  intentando  remedialo  pero  que  non  é  fácil. Mentras  folgamos..

    ¡Comenta esta entrada!
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 26 Dec 2009

    Ah ! O Estado !

    Véxase  esta  noticia  e  especúlese  sobre  a  influencia  que  ese  dato  podería  ter  nalgunhas  conductas  que  se  rexistran  no  país   http://www.farodevigo.es/economia/2009/12/26/tres-gallegos-cobra/398209.html

    1 Comentario
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 23 Nov 2009

    O BNG ao borde do abismo

       Se  non  consegue  acertar,  ao  BNG  se  lle  acaba  o  tempo. Irá  perecendo,  non  por  morte  súbita,  senón a  través  dunha  progresiva  consunción,  dun esmorecemento  paseniño.

       Durante  moito  tempo,  Galicia  viviu  a  ilusión  de  que  era  como  Cataluña  ou  Euskadi,  e  que  o  seu  nacionalismo,  aínda  que  máis  débil,  algún  día sería  o  protagonista  da  súa  construcción  nacional.

      Na  España  cuasi-federal  de  hoxe,  Galicia  está  perdendo  peso. Peso  económico,  demográfico,  político. Andalucía  ou  Valencia,  pola  súa  poboación  ou  capacidade  de  medre,  teñen  máis  capacidade  de  decidir  a  política  española.  Mentres,  na  orde  interna,  éstase  producindo  unha  dualización social  -e  lingüística-  que  veremos  que  futuro  nos  depara.

      En  apariencia  o  nacionalismo  galego  tería  que  ser  o  garante  de  certa  integración  social. Tería  que  estar  á esquerda  o  suficiente  para  defender  os  servizos  públicos,  tan  importantes  nunha  sociedade  non  rica  en  exceso,  pero  conservando  tamén  capacidade  de  interlocución  con  todas  aquelas  clases  medias  e  empresarios  que  poideran  ver  nel  unha  forma  de  defensa  dos  propios  intereses  no  marco  estatal  e  europeo.

       No  entanto,  o  nacionalismo  aparece  aos  ollos  da  sociedade  como  forma  de  expresión  de  segmentos  altamente  ideoloxizados,  perdendo,  por  tanto,  o  carácter  central  que  todo nacionalismo  reclama.

      Reclama  ese  carácter  central  porque,  por  definición  o  nacionalismo  ten  que  aspirar  a  liderar  o  país  e  non  so  operar  como  unha  forza  meramente  influínte  ou  condicionadora  das  políticas  dos  demais. 

       Se  esa  fase  perdura  no tempo. Se o  nacionalismo  é  durante  dez  ou  vinte  anos  máis  a  forza  do,  digamos,  quince  por  cento,  revelará  o  seu  carácter  residual  cunha  capacidade,  ao  sumo,  de  influencia  indirecta.

      Ata  o  momento,  salvo  un  breve  espazo  no  que  lle  fixo  o  sorpasso  ao  PSOE  de  Caballero,  tivo  ese  mero  papel,  pero  conservaba  o  prestixio  de  poder  converterse  nunha  forza  capaz  de  tratar  de  tí  a  tí  a  PP  e  PSdeG,  o  que  lle  daba  certo  valor  engadido. Iso  é  o  que  parece  estar  perdendo:  o  seu  carácter  de  forza  de  futuro.

      Se  non  consegue  recuperar  o  seu espazo,  e  para  iso  non  abonda  con  manter  as  consabidas  inercias, o  seu  porvir  xa  está  decidido. Volverá  a  subir  en  votos,  pero  sempre  nun  segundo  plano,  como  unha  especie  de  partido  bisagra.

      Agora  ben  ¿quen ten  a  fórmula  que  torne  posible  ese retorno  á primeira  liña ?.  Non  será  nada  fácil  que  ninguén  poda  atopala,  menos  nun  contexto  estatal  que  se  aveciña  previsiblemente  duro,  co  PP  no  goberno  central  e  Cataluña  e  Euskadi  alonxándose  aló  no  horizonte..

    13 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 18 Set 2009

    PP: estreitamento dos perfís

     Está o mapa político galego xa acabado? Dende logo, as tres opcións dispoñibles expresan o que parecen ser as principais correntes de fondo do país. O que é menos seguro é que o fagan dun modo consistente e que teñan a capacidade de representar toda a diversidade social que cada un deles intenta orientar. O PP de Galicia está, dende logo, en transición. No pasado intentaba asumir un aspecto centrista con eventuais toques galeguistas. Como partido atrapa-todo intentaba abarcar un amplo espectro que ía do paisano de Lalín   á señora, recén chegada de Chantada á coruñesa  Rúa Barcelona con grandes desexos de curarse do complexo de aldea a través da homologación social e política -cun posible toque étnico-, ou  ao Rexistrador da Propiedade dos Cantóns de toda a vida.

    A última xeración, sen embargo, está efectuando unha notable redución do perfil: parece dirixirse só a pijos urbanos (en realidade recén chegados á clase media que, por iso, esaxeran os seus signos de identidade dende o polo de Ralph Lauren ao factor lingüístico) influídos polos desbarres dos medios madrileños e pola estratexia da tensión alimentada polo PP central. De feito, Carlos Negreira, Conde Roa ou Corina Porro, pasando polo propio Núñez Feijóo non desentoarían no concello de Madrid á beira de Ana Botella. É unha dereita que non quere saber nada da sanidade pública, nin da educación pública, nin do galego, nin de nada que lles recorde ao lugar de onde veñen.

    Os residuos do fraguismo e do centrismo están sendo eliminados a conciencia. Tal vez a explicación deba buscarse aquí: de todos é sabido que a especificidade política española é a inexistencia dunha extrema dereita con representación parlamentaria. De Francia a Austria ou mesmo, hoxe, á tranquila Holanda, ten habido nos últimos anos unha remontada dese radicalismo de dereita. O PP intenta evitar a súa aparición en España  (algo  que faría imposible lograr a maioría ) dixerindo os seus ítems, identificándose co franquismo, e loando a ¡nada menos que Millán Astray!

    Tamén, naturalmente, a competencia de UPyD. O discurso fortemente españolista, herdeiro do fondo nacional-católico que o PP atiza ( unha tradición ideolóxica que continúa con forza, non sen causar certa sorpresa entre os que crían que España se tiña modernizado, deixando atrás os seus fantasmas) pode provocar a aparición parlamentaria dunha forza que se pretende progresista e ilustrada e, por tanto, pode ser votada sen mala conciencia por xente que se xulga á esquerda e, ao mesmo tempo, polo sector máis populista da dereita que pode ver en Rosa Díez unha opción ( a oferta ao pai de Mari Luz, a nena asasinada en Huelva, é todo un exemplo ).

    Claro que a atención a eses perfís sociais -que non sabemos o éxito que terá a medio prazo, dado que estamos no comezo da súa franca presentación en sociedade en Galicia- corre o perigo de desatender esa outra socioloxía que sempre se pensou que tiña tanto peso en Galicia do conservador ao que lle desgusta a sobreactuación. Todos os amigos e coñecidos que eu poda ter do PP sitúanse nese campo: e algúns prognostican o inmediato fracaso das consellerías máis ultras do actual goberno galego -e tamén as máis importantes cara o público: Educación e Sanidade-. Non parece probable, sen embargo, que por ese lado, ou polo lixeiramente distinto do centrismo galeguista, vaia a ter o PP competencia. Si abstención electoral e tal vez diferenzas internas. De feito, pode parecerse ao bipartito nese aspecto: fracasar pola man dos seus propios votantes. Pero dificilmente a aparición dun remake de Centristas de Galicia ou Coalición Galega.

    5 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 04 Set 2009

    Como volver ao goberno

       Hai  que  lembrar  que  o  que  sucedeu  o  un  de  marzo  é  que  o  bipartito  non  consigueu  mobilizar  a  todo  o seu  electorado,  cousa  que  si fixo  a dereita. O  bipartito  perdeu  votos  pola  “esquerda”  que  non  compensou  pola  “dereita”  -póñoo  entre  aspas  por  referirme  a  convencións  sobre  as  que  debería  que  discutir  o  significado  exacto-.

       É  unha  maneira  de  repetir  que  unha  opción  progresista  e  nacionalista  pode  gañar  as  eleccións  en  2013. Certamente,  as  municipais  serán  un  test,  pero  creo  que  poden  cabe  poucas  dúbidas  de  que,  dada  a  equipotencia  entre  ambos bloques,  abonda  cunha  lixeira  desviación  para  que  así  sexa.

      Non  hai  nin  qué  dicir  que  esta  vai  ser unha  lexislatura  moi  complexa  que  vai  a  poñer  a  proba  a  intelixencia  do  goberno  e  a  súa  capacidade  de  revalidar,  cousa  que,  insisto,  nin  pode  darse  por  descontado  nin  tan  siquera  ten un  grao  especial  de  probabilidade.

       Iso  si:  para  que  os  conservadores  perdan o  poder  han  de  darse varias  condicións: a  primeira,  que  exista  unha  real  tensión  entre  os  dous  lados  do  espectro  (PP  e  PSdeG/BNG),  polarización  si  se  quere. A  polarización  non  favorece,  tampouco  en  Galicia,  á  dereita. Hai  que  dicir  que  o  PSdeG,  de momento  tivo  a  sabedoría  de  non  caer  na  trampa  obvia  do  PP:pactar  a  cuestión  lingüística  deixando enquistado  ao  BNG.Iso  arruinaría  tal  vez  as  posibilidades  dunha acción  conxunta  en  outros  terreos  e,  en  última  instancia,  a  reedición  dunha  alternativa  á  dereita.  

       Segundo,  na  Galicia  actual,  a  diferencia  da  de  hai  dúas  décadas,  non  abonda  con  ter  diñeiro  e  sacar  o  cheque  para  construír,  estradas,  hospitais  e  escolas. En  parte  porque  a  sociedade  é  máis  esixente,  pero,  en  todo  caso,  porque  xa  non  hai  tanto  diñeiro. Galicia  é  un  país  complexo  -véxase  o  sistema  de  comunicacións,  por  exemplo http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Feijoo/anuncia/sola/politica/aeroportuaria/alcaldes/elpepuespgal/20090904elpgal_5/Tes

       Se  retornan  ao  poder  PSdeG  e  BNG  teñen  que  pactar  previamente  un  programa  de  consenso  do  que  han  de  sentirse  corresponsables. Nada  de  repartirse  consellerias  como  califatos  ou  de  dar  o  espectáculo  da  división. O  ideal  sería  que  en  todas  as  consellerías  houbese  membros  das dúas  forzas.

      Terceiro,  como  Galicia  é  un  país  complexo  e  o  mundo  un  lugar  tan  cambiante  a  selección  de  persoal  ten  que  ser esixente. Necesítanse  persoas  cualificadas,  competentes  e  de  moral  republicana,  que  non  cedan  facilmente  á  estupidez  de crerse  por  seren  nomeados  conselleiros  ou  o  que  sexa.

       E,  por  fin, por  suposto  as  políticas  teñen  que  ter  sido  elaboradas  previamente. Nada  do  amateurismo  que  aqueixou  ao  bipartito. Hai  que  saber  o  qué  facer  previamente  e  con  unidade  de  criterio. Sobre  as  respectivas  identidades  políticas  non  creo  que  faga  falla  insistir  nelas: xa  se  farán  notar  por  si mesmas.

    1 Comentario
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 30 Ago 2009

    A tentación berlusconiana

      Argumenta  Santiago  Rey en  “La voz  de  la  calle”  http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2009/08/30/0003_7937628.htm  o  artigo  no  que  conmemora  o  seu  setenta  e  un  aniversario  que  él  é  un  simple  notario  da  realidade,  un  editor  que  se  limita  a  transcribir  a  opinión  común  que  calquera  de  nós  pode  escoitar  se  atende  aos  que  o  rodean.

      É,  por  suposto,  unha  enorme  mentira. “La  Voz  de Galicia”  está  cada  vez  máis  lonxe  da  pretensión  de  obxectividade  ou  neutralidade. O  escrito  de  hoxe  ven  a  confirmar  a  vontade  de  intervención  directa  do  xornal  na  práctica  totalidade  dos  asuntos  que  concernen  ao  país  dende  a  óptica  non  tanto  da  dereita  local  como  da  visión  tan  aqueixada  de  presbicia  do  seu  editor,  que  terá  moitos  defectos  pero  ao  que  non  lle  faltan  arrestos  para  pretender  poñer  a  todo  o  mundo  que  se  deixe  en  fila.

       É  unha  novidade  que  corre  parella  aos  cambios  no  papel  da  prensa  en  España  e,  particularmente  en  Madrid. Por  suposto  La  Voz  sempre  pretendeu  influír  pero,  no  pasado,  os  seus  puntos  de  vista  tendían  a  coincidir  cos  do  establecemento,  significara  iso  o  que  significara. Non  buscaba  a  mobilización  da  opinión  pública.

      Pero  iso  deixou  de  ser  así  dende  hai  máis  ou  menos  -se  a  memoria  non  me  falla-  seis  anos,  cando,  despois  da  desastrosa  xestión  dos  seus  fillos,  o  propio  editor  tomou  o  goberno  da  nave. Dende  aquela,  “La  voz  de  Galicia”  parécese  cada  vez  máis  e  “El  Mundo”. Non  só  porque  comparta  o  apoio  cada  vez  menos  disimulado  ao  PP,  e  en  xeral  por  pretender  representar  os  puntos  de  vista  conservadores,  sen  apenas  concesións  á  galería,  senón  porque,  dende  que  o  editor  se  puxo  as  botas  de  director  “La  Voz”  pretende  exercer  a  dirección  real  do  país.

       O  artigo  de  hoxe  é  unha  advertencia. Nel  o  editor  sinala  a  súa  axenda,  que  ha  de  ser  tamén  a  de  goberno  e  oposición. Quen  non  a  comparta  -quen  non  lea  ese  artigo  con  atención  e  procure  conformar  a  súa  acción  aos  puntos de  vista  aí  expresados-  sabe  que  será  obxecto  de  excomunión  e  de  vingativa  vendetta. Aí  está  decidido  dende  onde  tería  que  estar  a  sé  dunha  hipotética  Caixa  resultante  da  fusión  das  dúas  hoxe  existentes  ata  a  nemiga  contra  as  autonomías  que  se  exceden  no  gasto  -todas,  por  suposto-  pasando  pola  confirmación  da  condea  contra  Quintana. 

      Pero  de  feito  o  máis  misterioso  do  escrito  non  é  o  listado  do  que  Santiago  Rey  e  o  seu  xornal  considera  prioritario  -ao  fin  e  ao  cabo  límitase  a  repetir  o  catálogo  das  súas  peculiares  manías-  senón  a  advocación  á  “sociedade  civil”. Iso,  nun  contexto  como  o  deste  artigo  sona  a tentación  Berlusconiana. Non  é  probable  que  pola  cabeza  de  Don  Santiago  pase  configurar  ou  darlle  mecha  a  algo  parecido  a  “Cidadans  de  Galicia”. Pero  ¿quen  sabe?.

    13 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 31 Xul 2009

    Bo verán

     

    A  mente  ten  que  descansar. As  neuronas  teñen  que  irse  a  durmir. O  encefalograma  plano  é  unha  utopía  que  hai  que  intentar  en  Agosto. Vémonos  a  fins  do  próximo  mes. !Saúdos  a  todos  os  que  len  este  blog  e  que  teñades  un  bo  verán ¡

        Coidádevos. Sede  felices ¡

    6 Comentarios
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
  • 26 Xul 2009

    Sobre Alemania e as caixas

    Velaí  un  traballo  interesante

    http://www.lavozdegalicia.es/dinero/2009/07/26/0003_7870264.htm

    refuta  algunhas  verdades  demasiado  obvias

    ¡Comenta esta entrada!
    Compartir: delicious digg technorati yahoo meneame
« Previous Entries

Outros blogs na trincheira

Ciudadano en el ágora

David Giménez Glück

Los derechos de los menores

Reconozcámoslo: no sabemos qué hacer con los adolescentes. Nos parecen gente extraña, incomprensible, con problemas [...]

Diario de una feminista

Violeta Tristán

ORACIÓN POR EL DERECHO AL ABORTO

Si hay que rezar, con tal de que nos dejen en paz y respeten nuestras vidas, que algo valdrán también [...]

El voto con botas

Fermín Bouza

Otra vez la Desafección

Después de rozar mínimos (ver gráfico de abajo: pulsar) tras las elecciones de 2004, la Desafección, medida por el [...]

La trinchera digital

Manuel Rico

Una promesa sepultada

El Gobierno ha decidido archivar la Ley de Libertad Religiosa, que en teoría iba a ser uno de los proyectos estrella [...]

La zona gris

Félix de Mencía

Contra la religión

¿Consultaríamos con un chamán qué deben aprender nuestros hijos en la escuela? ¿Convocaríamos a una peña del [...]

Marcos y molduras

Luis Arroyo

Datos no; relatos sí. Políticas no; valores sí

No es puramente un discurso sobre el Estado de la Unión, como se ha dicho, sino más bien cubrir la formalidad de [...]

Sin frases hechas

Ana Noguera

El verano sólo fue un paréntesis

Finalicé el último artículo, recordando los dos “dolores de cabeza” a los que se enfrentaban los grandes [...]

Taberna y otros lugares

Arturo Burton

Las tortas de Pedro Jota

“Si mi hija Cósima se viste así para una recepción, vamos, es que le doy una torta”. Palabra de Pedro [...]

O café na trincheira

Antón Baamonde

Con Arcimboldo ven o verán..

      De  momento,  esta  fiestra  pecha.   Grazas  a  todos  os  que  entraron  no  Café na  [...]

El sedàs

Ferran Casas

CiU precipita la seva estratègia i perd la basa del finançament

Artur Mas va fer dimarts una roda de premsa important que podria marcar un abans i un després en les conseqüències [...]

Itsasertzetik

Guillermo Malaina

Ajuria Enean “piper” asko euskara gabe

Albiste hau aurkitu dut Berria egunkarian. Beherago, erdaraz, Semanal adizkariak argitaraturiko erantzun zuzena. [...]

Blog publicado con Wordpress

© Todos os dereitos reservados

Cabeceira: Guillermo Varela - Deseño: Daniel Solana - Programación: Rodrigo Díez Villamuera